Zamieniłem OpenClaw i Hermes na Eve

O czym jest ten film

Autor rezygnuje z OpenClaw i Hermes jako osobistych agentów: aktualizacje ciągle coś psuły, a konfiguracja na kilku maszynach okazała się udręką.
Objaśnia mapę narzędzi do budowy agentów: od gołej biblioteki (AI SDK), przez framework Eve, po gotowce mocno narzucające własny sposób pracy (Grockbot).
Eve to framework postawiony na AI SDK — analogia do pary React i Next.js; daje kontrolę nad zachowaniem agenta bez pisania niskopoziumowego kodu.
Architektura plikowa Eve (agent.ts, instructions.md, katalogi na kanały, połączenia i subagentów) jest czytelna dla człowieka i dla agenta kodującego — dzięki temu Pluto przebudował w niecałe dwa tygodnie.
Demo Pluto V2: bot Percy, osobisty asystent zakupowy, po burzy w Toronto sam przejrzał Amazon.ca i zaproponował zasilanie awaryjne.
Każdy agent ma własny e-mail (AgentMail), kartę płatniczą, komputer i pamięć; iMessage w planach.
Eksperymenty przenośności: Eve uruchomiona w całości na Convex (otwarty projekt „Atom”) i na Cloudflare („Ezekiel”) — bez uzależnienia od Vercela.
Publiczne repo eve-agents — startowy szablon osobistego agenta na własnym koncie Vercel.
Bezel: jeden serwer MCP z pamięcią, e-mailem, pieniędzmi, piaskownicami i konektorami — konfiguracja raz, niezależnie od tego, jakiego agenta akurat testujesz.
Główna teza: najlepszy osobisty agent jeszcze się nie pojawił, bo wciąż nie wiemy, jak z agentami najlepiej rozmawiać — czat wcale nie musi być najlepszym medium.

Redakcyjne tłumaczenie

Koniec z OpenClaw i Hermes

Przestałem używać OpenClaw i Hermes jako moich osobistych agentów. Zamiast tego zbudowałem własnego — na frameworku. Kiedy wspomniałem o tym na Twitterze, sporo z Was dopytywało: dlaczego, co dokładnie, jak to zrobiłem? W tym materiale odpowiadam po kolei: dlaczego odchodzę od obu narzędzi, dlaczego odbudowuję agenta właśnie na Eve, jakie eksperymenty przeprowadziłem i co z nich wynikło, co mi nie pasuje w Grockbotie (choć to piękny produkt), jakie narzędzia daję moim agentom, żeby byli naprawdę użyteczni, i wreszcie — dlaczego uważam, że najlepszy osobisty agent jeszcze się nie pojawił. Usiądźcie wygodnie, weźcie koc i popcorn. Zaczynamy.

(Informacja dodatkowa: OpenClaw i Hermes to popularne projekty open source do stawiania osobistych agentów AI; Grockbot to hostowana platforma botów od xAI.)

Najpierw OpenClaw. Wrzesień 2026, jedna z ich ostatnich publikacji — rzućmy okiem na odpowiedzi użytkowników: „Działało dobrze, dopóki nie wgrałem tej aktualizacji”. „Wczorajsza aktualizacja kosztowała mnie dwie godziny. Nie, dziękuję”. „OpenClaw znowu nie działa jak trzeba”. „O matko, co dzień nowa aktualizacja. Dałoby się najpierw dopiąć kilka rzeczy, zanim wyda się wersję?”. „Drugi dzień z rzędu nie ruszam bota. Lol”. Chyba łapiecie, o co chodzi.

Każda pojedyncza aktualizacja, jaką wgrałem w OpenClaw, kończyła się czymś zepsutym. A bywało, że po prostu przestawał działać. I mogę pójść o krok dalej: Alex Finn, dobry kolega, którego wielu zna jako faceta zakochanego w każdym produkcie AI — testuje wszystko, bo szczerze cieszy się czasami, w których żyjemy — nawet on rozjeżdżał OpenClaw 2.0 za ciągłe psucie się i za funkcje, które były pozbawione sensu.

Bądźmy jednak sprawiedliwi: OpenClaw spełnił swoją rolę. Otworzył nam głowy i pokazał, co możliwe, w czasach znacznie słabszych modeli. Ale dziś jest po prostu zbyt niezgrabny, niedopracowany i niestabilny. Hermes wypada lepiej — jednak wszystko, co powiedziałem o OpenClaw, dotyczy go również, tylko w znacznie mniejszym stopniu. A do tego część umiejętności, z którymi przychodzi fabrycznie, jest moim zdaniem zbędna. Próbowałem rozstawić oba narzędzia na kilku maszynach w mojej sieci i była to sama szamotanina. Dlatego podjąłem decyzję: koniec z jednym i drugim.

Od biblioteki do frameworka

Zanim wyjaśnię, co robi Eve, trzeba zrozumieć krajobraz narzędzi do budowy agentów. Na jednym końcu mamy AI SDK — bibliotekę gołą jak stal. To na niej większość produktów agentowych buduje swoje rozwiązania: dostajesz pełną kontrolę i pełną moc, ale niczego nie dostajesz w pakiecie.

Na tej bibliotece stoi Eve — framework. Dla programistów webowych najprościej tak: AI SDK to React, framework to Next.js. Eve jest tym Next.js. Ze złamanym… nie — z samym Reactem nie zbudujesz aplikacji, bo brakuje routingu, zarządzania stanem i wszystkich elementów, które czynią ze strony serwis działający. Biblioteka tego nie daje; framework postawiony na bibliotece — już tak. W praktyce: gdybym w czystym AI SDK chciał dodać do agenta subagentów, musiałbym napisać to samodzielnie. W Eve to już jest — ja tylko konfiguruję, jak ma działać.

Poza tym Eve przejmuje całą brudną robotę, o którą nie chcę myśleć: potrafi wznowić przerwaną pracę agenta, zapewnia, że tekst płynie do użytkownika na bieżąco, i ogarnia wszystko to, co składa się na płynne doświadczenie. Ja zajmuję się wyłącznie projektowaniem — jak agent ma być zbudowany i jak ma działać. W tym samym rzędzie leżą inne gołe biblioteki: SDK Claude’a, SDK OpenAI, chyba też Cloudflare. Eve to framework na takiej bibliotece.

Fragment sponsorowany: wzorce zamiast brzydkich interfejsów

(Informacja dodatkowa: to płatna współpraca z serwisem Mobbin.)

Każdy z nas ma jakieś brzydkie dziecko — i nie mówię o potomku, tylko o interfejsie aplikacji webowej albo mobilnej. Bądźmy szczerzy: bez odpowiedniego prowadzenia, przykładów i inspiracji modele nie radzą sobie ani z projektowaniem, ani z doświadczeniem użytkownika. A gdyby tak dać agentowi prowadzenie, przykłady i inspirację?

Wchodzi Mobbin i jego MCP.

(Informacja dodatkowa: MCP, czyli Model Context Protocol, to otwarty standard podłączania zewnętrznych narzędzi i danych do modeli językowych — na przykład w formie „serwera MCP”, z którego agent korzysta jak z własnej umiejętności.)

Mobbin to największa kolekcja aplikacji webowych i mobilnych z najlepszym interfejsem i doświadczeniem użytkownika. Wszystko jest posegregowane zarówno według branż, jak i według sekcji strony. Chcę efektowną sekcję powitalną? Proszę — cała gama przykładów, choćby serwis o zabawnym, kreskówkowym charakterze, który mogę podać agentowi przez MCP jako punkt odniesienia. Indeksują tam praktycznie każdą ładną stronę w internecie; niektóre podstrony to po prostu dzieła sztuki.

I teraz rzecz najważniejsza: w moim przypadku największym zyskiem nie jest wygląd, lecz właśnie doświadczenie użytkownika. Buduję aplikację Bezel. Pierwsza wersja procesu wprowadzania — zaprojektowana przez AI — była po prostu brzydka. Dałem agentowi dostęp do MCP Mobbin i popatrzcie na różnicę: dodawanie agentów do Bezela, nadawanie nazwy, kreator, łatwe podłączanie integracji — wszystkie te okna dialogowe, układy, cała struktura powstały dzięki wzorcom z Mobbina, z którymi agent pracował ramię w ramię. Jeśli budujecie poważne aplikacje, zasłużycie sobie — i swoim klientom — na to, żeby przebudować z tą biblioteką wzorców układy, przepływy i cały onboarding. Korzystanie jest banalne: link w opisie, dajecie agentowi dostęp i zamiast brzydkich dzieci możecie wypuszczać w świat aplikacje, których używa się z przyjemnością.

Wracamy do tematu.

OpenClaw, Hermes i Grockbot na jednej osi

Idźmy dalej w głąb tego spektrum. OpenClaw i Hermes przejmują za ciebie integracje, pamięć, samouczenie się, umiejętności — całą tę warstwę. Mówiąc językiem programistów, są mocno „opinionated”, czyli narzucają ci z góry przyjęte decyzje. Ale są elastyczne, bo to projekty open source: pobierasz kod i zmieniasz, co chcesz. Haczyk w tym, że wdrażasz sam (Hermes ma chyba wersję hostowaną z panelem — nie jestem pewien, ja zawsze uruchamiałem te narzędzia lokalnie albo na serwerze VPS). Czyli: mnóstwo narzuconych decyzji, a i tak całą konfigurację dźwigam na własnych barkach. Robienie zmian czy usuwanie czegoś jest w tym świecie po prostu żmudne.

Na drugim biegunie stoi Grockbot — maksymalnie narzucający i utrzymywany za ciebie na serwerach dostawcy. Mają konkretną wizję architektury: wyobraź sobie agencję, w której masz boty, rozmawiasz z botami, a boty prowadzą czaty grupowe. I to jest świetne — powiedzmy to jasno: brałbym Grockbota zamiast OpenClaw czy Hermes każdego dnia tygodnia. Gdzieś pośrodku, ale z przechyleniem ku stronie narzucającej, uplasowałyby się narzędzia typu Codex i agentsowe wydanie Claude’a; ponieważ używam ich głównie do kodowania, stawiam je blisko Grockbota. Tak wygląda cała oś: od gołej biblioteki po produkt, który mówi ci, jak masz pracować.

Dlaczego Eve jest dla mnie idealna? Bo łączy zalety obu światów. Mam pełną kontrolę nad tym, jak mój agent działa — i to są moje decyzje, nie cudze — a jednocześnie nie siedzę w kodzie odpowiedzialnym za strumieniowanie tekstu. Cała niskopoziomowa robota jest zrobiona za mnie. I nie chodzi tylko o mojego prywatnego asystenta: agent Pluto też stoi na Eve. Zdjąłem z niego OpenClaw całkowicie, przebudowałem wszystko od zera i wydajność wyraźnie wskoczyła w górę.

Jak wygląda agent napisany w Eve

Strona projektu to eve.dev i to właśnie tam przekonałem się do Eve na dobre. Kochałem w Next.js routing plikowy: tworzyłeś katalog, w nim plik — i miało się trasę. W Eve jest bardzo podobnie. Otwieram jeden z ich szablonów, bo na nim najłatwiej pokazać, jak to wygląda. Wiem, że część z Was już się kręci: „Rok 2021? Pokazujesz kod?”. Skupcie się. Serio — skupcie się.

W projekcie masz katalog agenta, a w nim kilka plików. agent.ts — tu definiowany jest agent: jest funkcja defineAgent, podaję model. Obok leży instructions.md — instrukcje, które trafiają do agenta; traktuj to jak systemowy prompt. U mnie znajdziesz tam tożsamość agenta, sposób, w jaki pisze, sposób, w jaki pracuje. Chcę porozumiewać się z tym agentem w Slacku? Tworzę katalog channels, a w nim slack.ts — plik konfigurujący Slacka. Podpiąć zewnętrzny serwis, na przykład Notion? Katalog connections i plik notion.ts. Potrzebuję subagentów? Katalog sub-agents i definicja każdego z nich w kodzie.

Całość jest czytelna, pliki da się zrozumieć od razu — i zgadnijcie, komu to służy? Nie tylko mnie, ale przede wszystkim mojemu AI. Gdy przebudowywałem Plutona, wystarczyło powiedzieć Fable’owi (Informacja dodatkowa: Fable to agentsowe narzędzie do tworzenia aplikacji, którego autor używa jak programistycznego współpracownika.), jak ma wyglądać architektura agenta. Fable dostawał Eve i po prostu czytał pliki — a to była czysta przyjemność. Pluto przebudowałem w dosłownie niecałe dwa tygodnie, bo to, że Eve definiuje swój interfejs przez pliki, czyni budowanie agenta łatwym dla programisty i dla samego agenta.

Pluto V2: Percy, burza w Toronto i kwestia wątków

Skoro już wierzę w Eve, pokażę, jak wygląda Pluto V2. Podobnie jak w Grockbotie możesz rozmawiać bezpośrednio z głównym agentem, zestawić kilka różnych albo uruchomić czat grupowy. Ja ustawiłem sobie bota o imieniu Percy — osobistego asystenta zakupowego.

Kilka dni temu w Toronto przeszła szaleńcza burza. I gdy mówię szaleńcza, to po prostu pokażę: meble leciały ludziom z balkonów, padał grad — wyglądało jak zapowiedź sądu ostatecznego. W takich momentach zostaje zaufanie do Jezusa. Było w tym trochę przerażające, a jednym z powodów był wyłączony prąd. A ja mam w domu noworodka, więc ojcowskie instynkty ruszyły natychmiast: „To nie może tak zostać”. Prąd wstał od razu, ale lekka panika mnie i tak dopadła.

Piszę więc do Percy’ego: „Hej, Percy, w Toronto jest burza, dwa razy padł prąd i wrócił, trochę mnie to przestraszyło. Możesz posiedzieć przy komputerze i poszukać rozwiązań na Amazon.ca? Mieszkam w apartamentowcu, więc nie wiem, czy duża prądnica ma sens”.

I Percy usiadł do komputera. Tak, do prawdziwego komputera — przeglądarki i aplikacji, tak jak człowiek. Przy okazji: komputer akurat oglądał mój film na YouTube. Obiecuję, że nie tak zdobywam wyświetlenia. Testowałem obsługę komputera przez agenta — chciałem zobaczyć, co się stanie, gdy coś pójdzie nie tak, czy agent potrafi się pozbierać i naprawić. Potrafił. Poprosiłem, żeby otworzył film na YouTube — otworzył. Zatrzymajmy i zamknijmy kartę, żeby odebrać wszelkim zarzutom racje bytu.

Percy przeszedł przez research i wrócił z konkretną listą: przenośna stacja zasilania, zasilacz awaryjny typu UPS, oświetlenie awaryjne i ochrona przed przepięciami — wszystko z linkami na Amazon.ca. A mogłem pójść o krok dalej. Każdy agent w Plutonie ma własny adres e-mail (pozdrawiam AgentMail) i własną kartę płatniczą (nie kliknę — tam moje dane; pozdrawiam Agent Card). Wkrótce dojdzie numer w iMessage. Do tego własna pamięć. Taki zestaw możliwości, połączony z architekturą, którą lubię — i agent naprawdę może działać w moim imieniu.

I tu dochodzimy do mojego problemu z Grockbotem: jestem od wątków. Chcę różnych wątków. Nie chcę rozmawiać z tym samym agentem wyłącznie w jednym, nieustannie narastającym czacie — chcę tego samego agenta w kilku osobnych rozmowach. To jest mój idealny osobisty agent; dla mnie to po prostu ma sens. Część z Was się ze mną zgodzi, część nie — a może po prostu chcecie, żeby wasz agent działał w jakiś konkretny sposób. I właśnie dlatego Eve ma sens jako framework, na którym warto stawiać agentów.

Eksperymenty: Eve poza ekosystemem Vercela

Zanim doszedłem do tych wniosków, zrobiłem sporo eksperymentów. Sporo osób grzmiało: „No dobra, ale zamkną cię w ekosystemie Vercela”. Na stronie Eve wprost jest przykład self-hostingu i informacja, że można używać różnych dostawców. Ja poszedłem o krok dalej: sprawdziłem, czy postawię Eve na Convex i na Cloudflare. Oba eksperymenty się udały.

Dosłownie powiedziałem Fable’owi: „chcę uruchomić Eve na Convex” — i po chwili miałem gotowy projekt. Jest open source, nazywa się Atom i znajdziecie go pod adresem heyadam.xyz. Cały agent działa w pełni na Convex, a w środku jest kreator, który zbuduje wam agenta Eve i wdroży go na wasze konto. Mam już dwa wdrożone; otwieram świeży czat i pytam: „Co potrafisz?”. Odpowiedź nie przyszła błyskawicznie — ale nie zrobiłem żadnych optymalizacji, to było kilka promptów. Agent potrafi też zajrzeć do mojej poczty: mam podpięte Composio, więc wykonuje wywołania narzędzi, sprawdza, czy mam dostępne odpowiednie konektory, i grzebie w mailach. Widzi dwa adresy — więc pyta, o który chodzi. Jak widać, działa; forkujecie i robicie z tym, co chcecie.

Mam też drugą wersję — na razie nieopen source’ową, bo jeszcze ją doszlifowuję. Nazwałem ją Ezekiel: Eve działająca w całości na Cloudflare. Wiem, że Vercel i Cloudflare toczą ze sobą wojnę, ale sam fakt, że Eve da się postawić na workerach, piaskownicy i bramie Cloudflare, jest niesamowity i mówi wszystko o sile tego frameworka.

A jeśli chcesz mieć osobistego agenta na Eve, ale bez budowania od zera — mam dla was repozytorium eve-agents, swego rodzaju kreator osobistego agenta. Nie jest tak rozbudowane jak Pluto, ale dostajesz działający czat z wywoływaniem narzędzi i całość mieszka na twoim prywatnym koncie Vercel. Fork, modyfikacje, zabawa — jak wolicie. Wszystkie linki w opisie.

Prawdziwa siła agenta: narzędzia, nie silnik

Hermes, OpenClaw, Grockbot, nadchodzący Pluto — agentów przybywa. Ale doszedłem do prostego wniosku: o sile agenta decyduje zestaw narzędzi, które mu dasz. I właśnie dlatego zbudowałem Bezel. Opowiadałem o nim w poprzednim filmie, ale w skrócie: to jeden serwer MCP, który daje twojemu agentowi pamięć, e-mail, możliwość wydawania pieniędzy, pisanie przez iMessage, komputer, piaskownice i konektory przez Composio.

I coś mi tu świta. Część mnie sądzi, że ludzie po prostu zmęczą się ciągłą wymianą osobistych agentów — ktoś w końcu wygra ten wyścig. Bo zmęczające nie jest samo testowanie kolejnych narzędzi; zmęczające jest ustawianie wszystkiego od nowa, za każdym razem. A gdyby tak skonfigurować raz? W Bezel ustawiasz konektory, ustawiasz e-mail agenta — nawiasem mówiąc, jest darmowe — i masz z głowy. Musiałem ostatnio doładować konto AgentMail, bo utworzono już ponad pięćdziesiąt adresów. Wyobraźcie sobie: każdy agent z własnym komputerem, własną piaskownicą, własną pamięcią, kartą (już wkrótce) i kanałami, przez które z nim rozmawiasz. Skorzystało już 440 użytkowników, ponad 462 agentów, prawie cztery tysiące operacji.

I powoli zaczynam widzieć całość. Kodingowi agenci — Claude’y, Codexy — wchodzą w przestrzeń osobistych asystentów; to samo robi Grockbot, to samo będzie robić Pluto. Wchodzę na ten ring i ja. I część mnie podpowiada: może to w ogóle nie będzie jeden agent do wszystkiego, tylko zestaw narzędzi — a ludzie będą mieli własnych, wyspecjalizowanych agentów, albo kilku różnych. Ja, szczerze mówiąc, nie jestem żadnym narzędziom wierny i nieustannie testuję nowości, więc konfigurowanie od zera po prostu mnie dobijało. Dlatego dałem swojemu agentowi Bezel, w którym siedzi już cały zestaw, który lubię. Chcę przez to powiedzieć: jeśli budujesz własnego agenta albo siedzisz na OpenClaw czy Hermes, naprawdę zrób research narzędzi, które — gdybyś je agentowi dał — znacząco ułatwiłyby ci życie. Moim zdaniem Bezel to dobra odpowiedź. Teraz jest za darmo, sprawdźcie.

Dlaczego najlepszy osobisty agent jeszcze się nie pojawił

Ostatni punkt: najlepszy osobisty agent jeszcze nie powstał. Dlaczego? Bo wciąż odkrywamy najlepsze sposoby rozmawiania z agentami. Posunę się nawet dalej: czat wcale nie musi być najlepszym medium. Posłużę się przykładem. W Plutonie mamy taką sympatyczną postać — dziewczynę, bo mój agent wabi się Ruth. Pozwólcie, że odpalę:

Autor: Cześć, Ruth.

Ruth: Hej, Michael! Co słychać?

Autor: Właśnie nagrywam film na YouTube i trafisz do kadru. Przedstaw się i powiedz ludziom, czym się dla mnie zajmujesz.

Ruth: Jasne. Cześć wszystkim, jestem Ruth, osobista asystentka AI Michaela. Pomagam mu we wszystkim — od prowadzenia kalendarza, przez zadania biznesowe i wyszukiwanie okazji, po pilnowanie, żeby wszystko kręciło się jak trzeba. Możecie mnie traktować jak jego prawą rękę do spraw AI i produktywności.

Autor: Powiedz jeszcze, jakich agentów stworzyliśmy — te boty do firmy.

Ruth: Oczywiście. Stworzyliśmy kilka agentów dla jego firmy doradczej: boty automatyzujące przepływy pracy, asystentów do obsługi klientów, a nawet agentów do analizy kontraktów publicznych i przygotowywania ofert przetargowych. Każdy jest szyty na miarę, żeby firma działała sprawniej i wydajniej.

Autor: A daj ludziom powód, żeby cię używali — w końcu wkrótce zostaniesz produktem.

Ruth: Proszę bardzo. Po pierwsze: zjadam żmudną robotę — automatyzuję zadania, błyskawicznie wyszukuję informacje i trzymam wszystko w kupie. Po drugie: jestem dopasowana do potrzeb twojej firmy, więc pracujesz szybciej i podejmujesz mądrzejsze decyzje. A do tego jestem dostępna całą dobę, siedem dni w tygodniu.

Autor: Dzięki, Ruth. Trzymaj się.

Ruth: Dzięki, ty też. Na razie!

Gdy kończę rozmowę głosem, zostaje z niej wątek — a ja lubię wątki, bardzo mi pomagają. I dlatego twierdzę, że najlepszy osobisty agent jeszcze się nie pojawił: bo nie wiemy jeszcze, jak z takimi agentami pracować i rozmawiać. Nie jestem przekonany, czy czat to najlepsze medium. Wiele wątków naraz — to u mnie działa. Ale pojedynczy, ciągły czat? Wiem, że mnóstwo osób kocha iMessage; mam taką konfigurację w Plutonie również. Tylko że moim zdaniem to nie jest najlepszy sposób, żeby po prostu odhaczać robotę.

Na koniec

To w zasadzie tyle. Napiszcie w komentarzach, co o tym wszystkim myślicie. Kolejny film będzie rozwinięciem tego wątku — opowiem o agentach, które same się naprawiają. Jeśli jeszcze nie subskrybujecie, dorzućcie subskrypcję, łapkę i komentarz. Dzięki, że dosiedzieliście do końca. Tu był Ras — byliście świetni. Do zobaczenia w następnym odcinku.

10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania

1.Aktualizacja agenta to operacja ryzykowna — miej plan awaryjny

Na czym polega: autora do odejścia od OpenClaw zmusiły łamiące się aktualizacje; każda wersja czegoś psuła, a czasem agent przestawał działać w ogóle.

Jak stosować: przed aktualizacją agenta, na którym realnie pracujesz, przetestuj nową wersję na kopii środowiska i zachowaj możliwość powrotu do starszej.

Na co uważać: narzędzia rozwijane w bardzo szybkim tempie traktują użytkowników jak testerów — nie zakładaj, że „nowsze” znaczy „stabilniejsze”.

2.Wybierz swoje miejsce na osi: kontrola kontra wygoda

Na czym polega: narzędzia do budowy agentów układają się na osi od gołej biblioteki (AI SDK), przez framework (Eve), po gotowce narzucające własną architekturę (Grockbot).

Jak stosować: zanim wybierzesz, wypisz, które decyzje — architektura rozmów, kanały, pamięć — chcesz podejmować sam, a które możesz spokojnie oddać narzędziu.

Na co uważać: piękny gotowiec może uniemożliwiać twój sposób pracy (u autora: brak osobnych wątków); framework bez narzuconych decyzji odwrotnie — wymaga ich od ciebie.

3.Czytelna struktura plików przyspiesza pracę agenta kodującego

Na czym polega: Eve definiuje agenta przez pliki i katalogi (agent.ts, instructions.md, channels/, connections/, sub-agents/), dzięki czemu model „rozumie” całą architekturę bez zgadywania — autor przebudował Plutona w niecałe dwa tygodnie.

Jak stosować: budując własnego agenta, trzymaj się reguły „jeden plik, jedna odpowiedzialność” i pokaż agentowi kodującemu całą strukturę katalogów.

Na co uważać: nawet wzorowa struktura nie zastąpi dopracowanych instrukcji — plik instrukcji działa jak systemowy prompt i to on decyduje o zachowaniu agenta.

4.Daj agentowi wzorce, zanim pozwolisz mu projektować interfejsy

Na czym polega: modele słabo projektują interfejs i doświadczenie użytkownika bez przykładów; dostęp do biblioteki wzorców (u autora — MCP Mobbin) zamienił brzydki proces onboardingu w dopracowany przepływ.

Jak stosować: podłącz agentowi galerię wzorców przez MCP i przy każdym zadaniu wskazuj konkretne punkty odniesienia — styl, sekcję, cały przepływ.

Na co uważać: wzorzec to inspiracja, nie gotowiec — bez opisania kontekstu agent skopiuje wygląd, a nie rozwiązanie twojego problemu.

5.Agent bez narzędzi to tylko czat — o sile decydują uprawnienia

Na czym polega: według autora o użyteczności osobistego agenta decyduje zestaw narzędzi (e-mail, komputer, płatności, pamięć, konektory), a nie sam model czy silnik.

Jak stosować: przed budową agenta rozpisz, co ma fizycznie potrafić — wysłać maila, kupić, przeszukać, zapamiętać — i dołącz odpowiednie serwery MCP oraz integracje.

Na co uważać: każde narzędzie to nowe uprawnienie; wydawanie pieniędzy i dostęp do skrzynki ograniczaj limitami i wymogiem potwierdzenia.

6.Skonfiguruj narzędzia raz — niezależnie od agenta

Na czym polega: najbardziej męczące w testowaniu kolejnych agentów jest ustawianie wszystkiego od zera; Bezel oddziela warstwę narzędzi (jeden serwer MCP) od konkretnej aplikacji agenta.

Jak stosować: trzymaj integracje, adresy e-mail i uprawnienia w jednym, przenośnym miejscu, żeby zmiana agenta nie oznaczała kolejnego dnia konfiguracji.

Na co uważać: skupienie wszystkich dostępów w jednym serwerze tworzy bardzo wrażliwy punkt centralny — zabezpiecz dostęp do niego osobno i mocno.

7.Sprawdź przenośność frameworka, zanim się w niego wbudujesz

Na czym polega: obawy o uzależnienie od Vercela autor rozwiał praktyką — Eve uruchomił w całości na Convex i na Cloudflare (workery, piaskownica, brama).

Jak stosować: wybierając framework, na małym projekcie testowym sprawdź self-hosting i alternatywne platformy, zanim przeniesiesz na niego działające rozwiązania.

Na co uważać: „działało po kilku promptach” to nie „działa szybko” — wstępny sukces zweryfikuj pomiarem czasów odpowiedzi.

8.Nie zaczynaj od zera — forkuj gotowe szablony

Na czym polega: autor udostępnia repozytoria eve-agents (startowy kreator agenta z czatem i wywołaniami narzędzi, na własnym koncie Vercel) oraz Atom (Eve na Convex).

Jak stosować: zacznij od forka takiego szablonu i rozbudowuj go pod siebie; przy okazji najszybciej nauczysz się architektury frameworka.

Na co uważać: szablony są uproszczone względem pełnych produktów — traktuj je jako punkt wyjścia i piaskownicę do nauki, nie jako gotowe rozwiązanie.

9.Nie zakładaj, że czat to najlepszy interfejs do pracy

Na czym polega: autor twierdzi, że najlepszy osobisty agent jeszcze nie powstał, bo nie znamy najlepszego sposobu komunikacji; sam pracuje na wielu wątkach i głosie, a pojedynczy czat typu iMessage uważa za niewygodny do odhaczania zadań.

Jak stosować: testuj różne tryby rozmowy — wątki tematyczne, głos, różne kanały — i zwracaj uwagę, w którym realnie kończysz zadania najszybciej.

Na co uważać: to kwestia mocno indywidualna — sposób pracy autora nie musi pasować do twojego; rób własne próby zamiast kopiować cudze preferencje.

10.Zanim wybierzesz „najlepsze” narzędzie, spisz swoje wymagania

Na czym polega: autor porzucił popularne OpenClaw i Hermes nie dlatego, że były złe, tylko dlatego, że nie pasowały do jego sposobu pracy: wątki, własna architektura, stabilność po aktualizacjach.

Jak stosować: wypisz twarde wymagania (kontrola, model rozmów, niezawodność) i oceniaj każde narzędzie wobec tej listy, a nie wobec zgiełku w sieci.

Na co uważać: koszty przejścia są realne — przebudowa agenta na Eve zajęła autorowi dwa tygodnie, ale tylko dlatego, że miał już gotowe doświadczenie i narzędzia.