O czym jest ten film
- Anthropic zablokował używanie tokenów subskrypcyjnych Claude w agentach takich jak OpenClaw — społeczność musiała przejść na modele GPT, Grok i modele lokalne.
- Nous Research wydało oficjalną wtyczkę Claude Subscription Direct SDK, która przywraca dostęp do modeli Claude w Hermes Agent — w ramach zwykłej subskrypcji, bez łamania regulaminu.
- Autor korzysta z wtyczki od paru tygodni; działa stabilnie, choć formalnie jest oznaczona jako eksperymentalna.
- Do wyboru są wszystkie modele Claude — w tym Opus 5.5, zdaniem autora wyraźnie najlepszy na rynku, oraz Haiku 5.5, który ukazał się w tygodniu nagrania.
- Instalacja jest możliwa na trzy sposoby: z katalogu wtyczek w aplikacji desktopowej, jednym poleceniem w terminalu albo po prostu prosząc agenta w czacie.
- Nie ma żadnej konfiguracji OAuth ani wklejania tokenów — dodatek dziedziczy sesję Claude Code CLI zalogowaną w terminalu.
- Architektura: Hermes pozostaje agentem (wykonuje narzędzia, pilnuje zatwierdzeń, pamięci, umiejętności i kompresji kontekstu), a Claude Code służy wyłącznie jako kanał do modelu.
- Każde odpytanie modelu uruchamia świeży proces CLI i odtwarza w nim rozmowę — dlatego wtyczka jest wrażliwa na wersję CLI, a lokalny przekaźnik ogranicza wywołanie do jednej generacji.
- W odróżnieniu od T3 Code i Buzz — gdzie agentem jest runtime Claude (przez Agent SDK lub mostek ACP) — w Hermes agentem nadal jest Hermes; nazwa „Direct SDK” jest myląca, bo pakiet Agent SDK nie jest w ogóle używany.
- W teście na identyczne pytanie Hermes z wtyczką odpowiedział szybciej i zwięźlej niż Claude Code; długość i styl odpowiedzi kształtują plik SOUL.md i umiejętności agenta.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Claude wraca do agentów — legalnie, przez oficjalny dodatek
Na czym polega: Po zablokowaniu przez Anthropic tokenów subskrypcyjnych w narzędziach typu OpenClaw jedyną zgodną z regulaminem drogą do Claude w Hermes Agent jest oficjalna wtyczka Claude Subscription Direct SDK od Nous Research. Opiera się na oficjalnym Claude Code, więc niczego nie obchodzisz.
Jak stosować: Zainstaluj wtyczkę w Hermes, zaloguj się do Claude Code w terminalu i przełącz model profilu na pozycję wtyczki — dalej pracujesz z agentem zupełnie normalnie.
Na co uważać: Opisany stan obowiązuje na połowę października 2026 roku; dodatek jest eksperymentalny, a Anthropic może w każdej chwili zmienić politykę.
2.Instalacja z aplikacji desktopowej — najprostsza droga
Na czym polega: W aplikacji Hermes zakładka Capabilities → Plugins udostępnia katalog wtyczek; w kategorii Models znajdziesz pozycję subskrypcyjnego SDK z przyciskiem „Add to agent”.
Jak stosować: Otwórz katalog na profilu, na którym chcesz pracować z Claude, dodaj wtyczkę jednym kliknięciem, a potem przełącz model w ustawieniach profilu.
Na co uważać: Katalog pokazuje dodatki zainstalowane na konkretnym profilu — łatwo zainstalować wtyczkę na jednym profilu i szukać jej na drugim.
3.Terminal: jedno polecenie, z wyborem profilu
Na czym polega: Polecenie hermes plugins install claude-subscription-direct-sdk instaluje dodatek na profilu domyślnym; jeśli podasz nazwę profilu, to samo stanie się na wskazanym. Instalator pobiera repozytorium z GitHuba i doinstalowuje potrzebne zależności Pythona.
Jak stosować: Wykonaj polecenie, potwierdź włączenie wtyczki i instalację zależności, a następnie poleceniem model ustaw nowy backend na profilu.
Na co uważać: Jeśli wtyczka już jest na danym profilu, polecenie zwróci błąd — to nie awaria, tylko informacja o powtarzającej się instalacji.
4.Instalacja bezpośrednio w czacie
Na czym polega: Agent potrafi sam zainstalować wtyczkę na swój profil — wystarczy poprosić go w rozmowie. Pojawi się karta z opisem, adnotacją „plugin oficjalny” i przyciskiem instalacji.
Jak stosować: Poproś o instalację Claude Subscription Direct SDK, sprawdź, czy karta dotyczy właściwej pozycji, i kliknij instalację — bez wchodzenia w ustawienia.
Na co uważać: Funkcja jest świeża; zawsze zerknij na kartę przed zatwierdzeniem, żeby nie pomylić dodatków o podobnych nazwach.
5.Zero konfiguracji logowania
Na czym polega: Wtyczka nie ma własnego OAuth ani pól na tokeny — dziedziczy sesję z Claude Code CLI. Agent działa na tym koncie, które jest zalogowane w terminalu.
Jak stosować: Najpierw zaloguj się poleceniem claude, dopiero potem uruchamiaj agenta.
Na co uważać: Przelogowanie się w CLI zmieni konto wykorzystywane przez agenta — przy pracy na kilku kontach to najczęstsze miejsce na pomyłkę.
6.Hermes pozostaje agentem — nie tracisz nic z jego ekosystemu
Na czym polega: Claude pełni rolę „mózgu” (generuje tekst i żądania narzędzi), a Hermes prowadzi całą resztę: wykonuje narzędzia, pilnuje zatwierdzeń, deleguje zadania, zarządza pamięcią, umiejętnościami i kompresją kontekstu sesji.
Jak stosować: Istniejące profile, pamięć i umiejętności można przenieść na Claude bez przebudowy agenta — zmienia się wyłącznie backend modelu.
Na co uważać: Nie dostaniesz natywnych narzędzi Claude Code znanych z samego CLI; całą pracę z narzędziami wykonuje Hermes.
7.Każde odpytanie modelu to nowy proces CLI i odtworzenie rozmowy
Na czym polega: Wtyczka przy każdym wywołaniu modelu uruchamia świeży proces Claude Code i „odtwarza” w nim przebieg konwersacji, żeby model miał kontekst. Lokalny przekaźnik ogranicza dodatkowo każde wywołanie do jednej generacji po stronie modelu.
Jak stosować: Trzymaj Claude Code w wersji zgodnej z wtyczką i po każdej aktualizacji CLI zrób krótki test agenta.
Na co uważać: Właśnie stąd status „eksperymentalna” — mechanizm odtwarzania rozmowy jest wrażliwy na wersję CLI i aktualizacja może coś zepsuć.
8.Przy wyborze narzędzia pytaj, kto prowadzi agenta
Na czym polega: W T3 Code i Buzz agentem jest runtime Claude (odpowiednio przez Agent SDK i mostek ACP) — aplikacje dorzucają jedynie interfejs i obsługę uprawnień. W Hermes z wtyczką Claude jest tylko transportem, a agentem pozostaje Hermes.
Jak stosować: Jeśli zależy ci na własnej pamięci, umiejętnościach i pełnej kontroli zatwierdzeń — wybieraj narzędzia, które same prowadzą agenta. Jeśli wolisz natywne zachowania Claude Code — sięgaj po nakładki na Agent SDK.
Na co uważać: Nazwa „Direct SDK” sugeruje użycie Agent SDK, tymczasem wtyczka go nie wymaga — rozmawia natywnym strumieniem JSON z niezmienionym plikiem wykonywalnym Claude Code.
9.Szybkość i styl odpowiedzi zależą od konfiguracji, nie od transportu
Na czym polega: W teście na identyczne pytanie i ten sam model Hermes z wtyczką dotarł do finalnej odpowiedzi szybciej i znacznie zwięźlej niż Claude Code; merytorycznie obie odpowiedzi zaczynały się tak samo.
Jak stosować: Skoro styl kształtują plik SOUL.md i umiejętności, zapisz w nich preferowaną długość i format odpowiedzi — to skuteczniejsza dźwignia niż zmiana klienta.
Na co uważać: To pojedynczy, niekontrolowany test; różnice w zwięzłości mogą wynikać z ustawień profilu, a nie z wydajności samego transportu.
10.Traktuj rozwiązanie jako odnawialne, nie trwałe
Na czym polega: Działanie wtyczki opiera się na bieżącej zgodzie Anthropic na użycie subskrypcji przez Claude Code w zewnętrznych agentach; krążyły już sygnały, że firma może zmienić zasady.
Jak stosować: Trzymaj w Hermes profile alternatywne (GPT, Grok, modele lokalne), żeby ewentualna blokada nie zatrzymała codziennej pracy z dnia na dzień.
Na co uważać: Nie opieraj całego przepływu pracy wyłącznie na tym jednym transporcie — sam autor podkreśla, że opisany stan obowiązuje „na dziś”.
Redakcyjne tłumaczenie
Dlaczego przez ostatnie miesiące pracowaliśmy bez Claude’a
Wielu z nas, którzy zimą zaczynali przygodę z agentami — najczęściej właśnie z OpenClaw — na start podpinało do nich Claude’a przez token subskrypcyjny. Pewnie nie ma drugiej tak popularnej drogi wejścia w ten temat. (Informacja dodatkowa: OpenClaw to działający lokalnie, otwartoźródłowy asystent-agent; Anthropic zablokował później używanie tokenów subskrypcyjnych Claude w tego typu narzędziach.) Tamta era skończyła się oczywiście wtedy, gdy Anthropic ogłosił, że token subskrypcyjny nie będzie mógł być już w ten sposób wykorzystywany w agentach.
Od tamtej pory musiałem korzystać z innych modeli. Używałem modeli GPT, dla których ta droga pozostała otwarta, modeli Grok, wreszcie modeli lokalnych. Wszystkie działały przyzwoicie, ale za Claude’em tęskniłem — zwłaszcza teraz, bo wrażenie jest takie, że Opus 5.5 wyraźnie góruje nad konkurencją. Na szczęście kilka tygodni temu Nous Research wydał wtyczkę Claude Subscription Direct SDK. (Informacja dodatkowa: Nous Research — firma znana m.in. z otwartych modeli z rodziny Hermes.) I o tym będzie ten materiał: jak użyć własnej subskrypcji Claude w Hermes Agent.
Kilka osób prosiło mnie o taki film, więc pokażę wszystkie sposoby instalacji tego dodatku — tak, żeby korzystać z modeli Claude w ramach subskrypcji bez naruszania regulaminu. Wyjaśnię też, jak to działa, bo wiem, że ludzi ciekawi, w jaki sposób udało się to osiągnąć i jak rozwiązanie wypada na tle innych opakowań agentowych (ang. agent harness — program, który prowadzi pętlę rozmowy z modelem, wykonuje narzędzia i zarządza przebiegiem zadania). Zaznaczam od razu: stan na mniej więcej połowę października 2026 roku. Anthropic może w każdej chwili zmienić politykę, ale na dziś takie użycie subskrypcji jest dozwolone.
Wtrącenie autora: Agent Wikis
Zanim przejdę do meritum, krótko o moim projekcie. Jeśli chcecie podnosić poziom własnych agentów, zajrzyjcie na agentwiks.com — tam są bazy wiedzy, z których codziennie korzystam, przygotowując te materiały i budując własne narzędzia. Standardowe wiki są darmowe, a Agent Wikis Pro za 19,99 dolara miesięcznie daje dostęp do ekskluzywnych nagrań o agentach, umiejętnościach i przepływach pracy, autorskich skillów wypracowanych z moimi agentami przez miesiące współpracy, cotygodniowego newslettera z pytaniami i odpowiedziami oraz wyspecjalizowanych profili agentów — między innymi do pracy z lokalnymi modelami, tradingu, analizy on-chain i programowania. Link w opisie. Dzięki za wsparcie — i wracamy do tematu.
Oficjalna wtyczka od Nous Research
To oficjalny dodatek, dostępny w repozytorium Nous Research na GitHubie — wystarczy poszukać wtyczki Claude Subscription Direct SDK dla Hermes. Działa na subskrypcji Claude przez oficjalne Claude Code (Informacja dodatkowa: Claude Code — wiersz poleceń Anthropic do pracy z modelami Claude). Twórcy określają go jako eksperymentalny, ale ja używam go od paru tygodni i sprawdza się dobrze. Instalacja jest możliwa na kilka sposobów — pokażę każdy z nich.
Sposób pierwszy: aplikacja desktopowa
Najprościej przez samą aplikację. W zakładce Capabilities, w sekcji Plugins, znajdziecie katalog wtyczek Hermes — zresztą intensywnie rozwijany. U góry widać wszystko, co jest już zainstalowane na danym profilu. Profil, na którym nagrywam, wtyczki Claude jeszcze nie ma, więc zainstalujemy ją teraz. W kategorii Models, wśród pierwszych pozycji na liście, jest nasz dodatek — można go dodać prosto z katalogu przyciskiem „Add to agent”. Da się też skopiować polecenie terminalowe, które robi to samo.
Sposób drugi: terminal
Skopiowane polecenie wygląda tak: hermes plugins install claude-subscription-direct-sdk. Bez dodatkowych parametrów wtyczka trafia na profil domyślny. Jeśli chcemy ją na konkretnym profilu, podajemy jego nazwę — u mnie zadziałało to na profilu video-producer: video-producer plugins install claude-subscription-direct-sdk. Sama instalacja na domyślnym profilu zwróciła mi błąd, bo tam dodatek już miałem; na video-producer poszło gładko. Instalator pobrał repozytorium z GitHuba, zapytał, czy włączyć wtyczkę, a po potwierdzeniu doinstalował wymagane zależności Pythona. I gotowe.
Wybór modelu i pierwsza rozmowa
Teraz polecenie model na tym profilu: na dole listy pojawia się claude-subscription-direct-sdk. Przechodzimy na tę pozycję i mamy do dyspozycji wszystkie zwykłe modele Claude — także najnowszego Haiku 5.5, który wyszedł w tym tygodniu. Wybieram Opusa 5.5 i uruchamiam czat. Działa. Opus 5.5 ma kontekst liczący milion tokenów, więc od tej strony żadnych ograniczeń.
I zwróćcie uwagę: żadnej konfiguracji OAuth, żadnego wklejania tokenów. Dlaczego? Bo w CLI jestem już zalogowany — gdy wpiszę claude, wchodzę na swoje konto. Wtyczka po prostu korzysta z tej samej sesji: loguje was kontem aktualnie aktywnym w Claude Code. Osobne logowanie nie jest potrzebne.
Sposób trzeci: prośba w czacie
Jest jeszcze najświeższa opcja — instalacja bez wychodzenia z rozmowy. Bierze się profil bez wtyczki i po prostu prosi agenta, żeby ją zainstalował. Agent zabiera się do pracy, uruchamia zarządzanie katalogiem i po chwili pojawia się karta nowego dodatku: Claude Subscription SDK, z adnotacją, że to plugin oficjalny. Warto rzucić okiem, czy to na pewno właściwa pozycja, po czym klikamy instalację — i po sprawie, bez zaglądania w ustawienia. Od razu można zejść w dół listy modeli, wybrać Opusa i przełączyć się na subskrypcyjne SDK, którego wcześniej na tym profilu nie było.
Sam używam tego od paru tygodni. Chodzi bez zarzutu — żadnych problemów.
Jak to działa pod maską
Na koniec wyjaśnienie, bo wiele osób o to pyta. Zasada jest taka: Hermes pozostaje agentem i panuje nad zadaniami, a zalogowane Claude Code CLI służy jako transport dla modelu. Łańcuch wygląda następująco: Hermes jako agent, oficjalne Claude CLI jako warstwa transportowa, Claude jako model. Claude zwraca tekst i żądania wykonania narzędzi; Hermes te narzędzia uruchamia i odsyła wyniki. Każde odpytanie modelu startuje świeży proces CLI i odtwarza w nim przebieg rozmowy.
Najprościej myśleć o tym tak: Claude to mózg, Hermes to agent. To Hermes włada pętlą agentową, wykonywaniem narzędzi, zatwierdzeniami, delegowaniem zadań, pamięcią, umiejętnościami i kompresją kontekstu sesji. W samym agencie nie ma więc żadnych ustępstw — zachowujecie wszystko to, co Hermes daje wam z innym modelem, a Claude Code pracuje pod spodem wyłącznie przy wysyłce zapytań i odbiorze odpowiedzi. Nie korzystacie przy tym z natywnych narzędzi Claude Code, które dostałibyście w samym CLI.
Całość opiera się na subskrypcji. Powtórzę: na dziś można jej tak używać. Ostrzeżenie „eksperymentalny” bierze się stąd, że sposób odtwarzania rozmowy jest wrażliwy na wersję CLI. Lokalny przekaźnik ogranicza ponadto każde wywołanie do jednej generacji po stronie modelu.
Hermes a T3 Code i Buzz: kto naprawdę prowadzi agenta
Może nasuwać się pytanie, czy to nie to samo, co inne interfejsy agentowe — T3 Code czy Buzz. I tu kluczowe nie jest to, jak się logujesz, tylko kto prowadzi agenta. W T3 Code i Buzz agentem jest sam Claude: to jego runtime wykonuje narzędzia, a aplikacje dorzucają jedynie interfejs, koordynację i mechanizmy kontroli. T3 Code bazuje na Claude Agent SDK — to agent Claude używa narzędzi, a T3 dokłada obsługę uprawnień, interfejs i orkiestrację. Buzz komunikuje się przez mostek ACP (Informacja dodatkowa: ACP, Agent Client Protocol — otwarty protokół łączenia aplikacji z agentami.), ale agenta i tak wykonuje runtime Claude, również przez Agent SDK.
W Hermes z wtyczką Claude pełni wyłącznie rolę transportu: to Hermes wykonuje narzędzia i prowadzi pętlę agentową, a zalogowane CLI dostarcza odpowiedzi modelu. Przy okazji: nazwa „Direct SDK” jest trochę myląca. Wtyczka wcale nie korzysta z pakietu Agent SDK — po prostu rozmawia natywnym protokołem strumieniowym z niezmodyfikowanym, oficjalnym plikiem wykonywalnym Claude Code.
Test porównawczy z Claude Code
Sprawdźmy to ramię w ramię: po jednej stronie Claude Code na Opusie 5.5, po drugiej Hermes Agent z wtyczką, również na Opusie 5.5. To samo pytanie — „czym jest Claude Agent SDK?” — wysłane w tej samej sekundzie. Zobaczymy, kto odpowie pierwszy.
Claude Code odpowiadał bardziej strumieniowo, więc dojście do finalnej odpowiedzi zajęło mu więcej czasu. Hermes był szybszy i znacznie bardziej zwarty — choć może swój udział ma tu mój plik SOUL.md. Claude Code wygłosił odpowiedź obszerniejszą, ale nie widać, by sposób, w jaki Hermes odpytuje model, cokolwiek kosztował. Wręcz przeciwnie: do finalnej odpowiedzi Hermes dotarł wyraźnie prędzej.
Treść zaczyna się identycznie — w obu wypadkach mowa o tym, że Agent SDK to biblioteka Anthropic do budowania własnych agentów. Dopiero dalej drogi się rozchodzą: Claude Code pokazuje przykład w Pythonie, tłumaczy, kiedy z biblioteki korzystać, i schodzi w szczegóły. Hermes kończy krócej — najpewniej to zasługa moich umiejętności i pliku SOUL.md, bo zawsze wolę zwięzłe odpowiedzi. (Informacja dodatkowa: SOUL.md to plik z wytycznymi „osobowości” agenta — definiuje m.in. styl i długość odpowiedzi.) W odpowiedzi pojawiła się też strona dokumentacji; sądzę, że to któraś z umiejętności wbudowanych w Hermes Agent.
Na koniec
To cała tajemnica Claude Subscription Direct SDK: własne konto, własna subskrypcja, oficjalna wtyczka — i Claude znów pracuje w waszym agencie. Dajcie znać w komentarzach, czy z tego korzystacie i jak się sprawdza. Do zobaczenia w następnym materiale — dziękuję za obejrzenie.