O czym jest ten film
- Limit korzystania z Claude Fable 5.1 może skończyć się szybko, gdy model wykonuje także proste, ale wymagające przetworzenia wielu danych czynności.
- W Claude Code można powierzyć część pracy subagentom działającym na innych modelach, a Fable zostawić do planowania i koordynacji.
- Wbudowany agent Explore pomaga odnaleźć potrzebne pliki i rozeznać się w projekcie.
- Wbudowany agent ogólnego przeznaczenia może między innymi prowadzić rozpoznanie, wprowadzać zmiany i sprawdzać wyniki.
- Regułę podziału pracy warto zapisać w pliku
CLAUDE.md, aby obowiązywała również w kolejnych sesjach. - Subagent otrzymuje osobny kontekst, dlatego potrzebuje jasnego opisu celu, zakresu, potrzebnych informacji i oczekiwanej odpowiedzi.
- Własnych subagentów można przypisać do stałych zadań oraz ustawić im model, narzędzia i poziom wysiłku związanego z rozumowaniem.
- Autor korzysta z osobnych agentów do sprawdzania źródeł, wprowadzania zmian w plikach i niezależnej kontroli wykonanej pracy.
- Wyższy poziom rozumowania może poprawić wynik, lecz bywa znacznie droższy; warto dobierać go do trudności zadania.
- Przy drobnej poprawce uruchomienie i nadzorowanie subagenta może kosztować więcej niż bezpośrednie wykonanie jej przez główny model.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Zacznij od zadań, które zużywają dużo kontekstu
Na czym polega: Odczytywanie licznych plików czy przeszukiwanie projektu może szybko zużywać limit Fable, choć samo zadanie nie wymaga jego największych możliwości.
Jak stosować: Przyjrzyj się swoim typowym sesjom w Claude Code. Jeśli główny model spędza dużo czasu na odnajdywaniu plików i zbieraniu informacji, powierz te czynności innemu agentowi.
Na co uważać: Duża liczba przetwarzanych danych nie oznacza automatycznie, że zadanie jest łatwe. Gdy od rozpoznania zależy ważna decyzja, sprawdź jakość otrzymanych ustaleń.
2.Zostaw Fable zadania wymagające całościowego osądu
Na czym polega: W proponowanym układzie Fable planuje pracę, ustala kolejność działań i ocenia wyniki, a pozostałe modele wykonują dobrze określone części zadania.
Jak stosować: Poproś Fable o przygotowanie planu i delegowanie konkretnych czynności. Możesz wskazać, by do subagentów dobierał Opus lub Sonnet i nie uruchamiał kolejnych agentów na Fable.
Na co uważać: Taki podział ogranicza zużycie Fable przez zadania poboczne, ale nie znosi limitu jego użycia w głównej rozmowie.
3.Wypróbuj wbudowanych agentów przed tworzeniem własnych
Na czym polega: Claude Code udostępnia między innymi agenta Explore do rozpoznawania projektu oraz agenta ogólnego przeznaczenia do szerszych zadań.
Jak stosować: Zleć Explore znalezienie plików związanych z konkretną funkcją. Gdy potrzebujesz wykonania lub sprawdzenia pracy, użyj agenta ogólnego przeznaczenia z odpowiednio dobranym modelem.
Na co uważać: Wbudowany agent też zużywa zasoby. Nie uruchamiaj go tylko dlatego, że jest dostępny.
4. Zapisz regułę podziału pracy w CLAUDE.md
Na czym polega: Instrukcja zapisana w projekcie przypomina Claude, jak ma przydzielać zadania podczas kolejnych sesji.
Jak stosować: Opisz, które prace Fable powinien wykonywać sam, kiedy sięgać po subagentów i jakich modeli używać do poszczególnych zadań.
Na co uważać: Sama reguła nie zastąpi trafnej oceny konkretnego zadania. Jeśli polecenie jest zbyt sztywne, Claude może niepotrzebnie delegować również małe poprawki.
5.Każdemu subagentowi daj pełne zlecenie
Na czym polega: Subagent pracuje w osobnej rozmowie i nie ma automatycznie całego kontekstu ustalonego wcześniej z Fable.
Jak stosować: W zleceniu podaj cel, zakres, istotne ustalenia i format odpowiedzi. Autor zaleca dopisanie tej zasady do CLAUDE.md, aby Fable przygotowywał takie zlecenia za każdym razem.
Na co uważać: Zbyt ogólne polecenie może dać poprawną odpowiedź na niewłaściwie rozumiane zadanie. Przed delegowaniem sprawdź, czy agent otrzymał informacje potrzebne do pracy.
6.Dobieraj poziom rozumowania do trudności zadania
Na czym polega: Koszt działania tego samego modelu może wyraźnie wzrosnąć po ustawieniu wyższego poziomu rozumowania.
Jak stosować: Zacznij od poziomu Medium dla dobrze opisanych, powtarzalnych prac. Wyższy poziom wybieraj wtedy, gdy niższy nie daje wystarczająco pewnych wyników.
Na co uważać: Oszczędność ma sens tylko wtedy, gdy agent nadal wykonuje zadanie rzetelnie. Przy trudnym problemie dodatkowy koszt może być uzasadniony.
7.Oddziel sprawdzanie źródeł od podejmowania decyzji
Na czym polega: Autor używa agenta badawczego do wyszukania dokumentacji i informacji zewnętrznych. Fable otrzymuje krótkie ustalenia wraz z odnośnikami.
Jak stosować: Zleć agentowi odpowiedź na konkretne pytanie, poproś o źródła i wyraźne zaznaczenie tego, czego nie udało się potwierdzić. Na tej podstawie dopracuj plan działania.
Na co uważać: Brak potwierdzenia jest istotnym wynikiem, a nie luką do wypełnienia domysłem.
8.Wprowadzanie zmian powierz agentowi z jasno wyznaczonym zakresem
Na czym polega: Agent Builder dostaje gotowy plan i zmienia pliki projektu. Autor uruchamia go na Opus 5 z poziomem rozumowania Medium.
Jak stosować: Przekaż mu konkretne wymagania, dostęp do potrzebnych narzędzi oraz polecenie uruchomienia właściwych testów.
Na co uważać: Im mniej precyzyjny plan, tym więcej decyzji agent musi podjąć sam. To może prowadzić do zmian wykraczających poza zamierzony zakres.
9.Zleć osobną kontrolę wyniku
Na czym polega: Po zakończeniu pracy Buildera autor uruchamia agenta Reviewer. Ten porównuje rzeczywiste zmiany z pierwotnym zleceniem i sam wykonuje odpowiednie kontrole.
Jak stosować: Przekaż kontrolującemu zarówno wymagania, jak i wynik prac. Jeśli znajdzie problem, zamień jego ustalenia w konkretne poprawki dla kolejnego agenta wdrażającego.
Na co uważać: Sama deklaracja „gotowe” nie jest dowodem wykonania zadania. Liczą się sprawdzone zmiany i wyniki kontroli.
10.Nie deleguj drobiazgów
Na czym polega: Utworzenie subagenta, przekazanie mu kontekstu i ocena odpowiedzi również zużywają zasoby.
Jak stosować: Przy małej, oczywistej zmianie pozwól Fable wykonać ją bezpośrednio. Deleguj wtedy, gdy samodzielna praca innego modelu rzeczywiście odciąży główną rozmowę.
Na co uważać: Większa liczba agentów nie jest celem. Oceniaj, czy cały proces wymaga mniej pracy i zużywa mniej limitu.
Redakcyjne tłumaczenie
Dlaczego Fable tak szybko zużywa limit
Wiele osób nie wie, że w Claude Code można ograniczyć zużycie limitu Fable, powierzając część pracy subagentom. Jeśli używasz Fable do wszystkiego, dostępny limit potrafi wyczerpać się po zaledwie kilku rozbudowanych poleceniach. Odpowiedni podział zadań pozwala nadal prowadzić główną rozmowę z Fable, rzadziej dobijać do ograniczeń i uzyskiwać równie dobre wyniki.
Najpierw warto zrozumieć, skąd bierze się problem. W przypadku Fable 5.1 można przeznaczyć na ten model najwyżej połowę tygodniowego limitu. Jeśli wykorzystasz ją wcześniej, pozostaje czekać na odnowienie limitu albo zapłacić za dodatkowe użycie.
Tymczasem Fable ma znacznie większe możliwości, niż wymaga większość czynności, które mu zlecasz. Wiele zadań mocno obciąża limit dlatego, że trzeba przetworzyć dużo tekstu, a nie dlatego, że są szczególnie trudne. Czytanie plików czy wprowadzanie dobrze określonych zmian mogą wykonać mniejsze modele. Fable lepiej wykorzystać do przygotowania planu, podejmowania ważniejszych decyzji i kierowania całą pracą. Gdy każesz mu wykonywać także wszystkie czynności pomocnicze, zużywasz najcenniejszy zasób na zadania, które można powierzyć komuś innemu.
Co robi subagent
Subagent to osobny agent AI, któremu Claude przekazuje konkretne zlecenie. Otrzymuje instrukcje, pracuje we własnej rozmowie, a następnie zwraca wynik. Fable może więc nadal kierować zadaniem, choć nie wykonuje każdego kroku osobiście.
Oszczędność bierze się stąd, że subagent może działać na innym modelu, na przykład Sonnet. Według autora jego użycie obciąża limit znacznie mniej niż praca Fable. Żeby zacząć, nie trzeba niczego instalować ani samodzielnie budować: Claude Code ma już wbudowanych agentów.
Pierwszy z nich, Explore, służy do rozpoznawania projektu. Szybko znajduje potrzebne pliki i zdaje z tego sprawę, więc Fable nie musi sam przeglądać całego repozytorium. Ponieważ jest to zadanie ograniczone do odczytu i raportowania, można rozważyć użycie niewielkiego modelu, takiego jak Haiku.
Drugi to agent ogólnego przeznaczenia. Może wykonywać wiele czynności dostępnych w zwykłej pracy z Claude Code: zbierać informacje, budować rozwiązanie czy sprawdzać rezultat. Gdy Claude go uruchamia, może dobrać model do zadania — Fable, Opus, Sonnet albo Haiku.
Możesz zatem zostawić Fable w głównej rozmowie i polecić mu mniej więcej tak: „Podczas pracy nad tym projektem korzystaj z subagentów. Dobieraj Opus albo Sonnet do zadania. Nie uruchamiaj żadnego subagenta na Fable”. Nadal rozmawiasz z Fable, ale część pracy trafia do innych modeli.
Reguły, które obowiązują także w kolejnych sesjach
Jeżeli nie chcesz powtarzać takiej instrukcji za każdym razem, poproś Claude o zapisanie reguły w projektowym pliku CLAUDE.md. Dzięki temu przy następnej sesji będzie wiedział, jak ma dzielić pracę. Kilka linijek może zauważalnie zmienić sposób wykorzystywania tygodniowego limitu Fable.
Do tej reguły trzeba dodać jeszcze jedną rzecz. Subagenci pracują w osobnych rozmowach. Nie znają automatycznie wszystkiego, co wcześniej omówiłeś z Fable, a często korzystają też z mniejszych modeli. Potrzebują więc dobrego zlecenia.
Autor zapisuje w CLAUDE.md również zasadę, że Fable ma każdemu agentowi określić cel, zakres pracy, potrzebny kontekst i oczekiwany format odpowiedzi. Dzięki temu subagent wie, co ma zrobić i co powinien przekazać po zakończeniu zadania.
(Informacja dodatkowa: zapis CLAUDE.md oraz katalog .claude/agents/ potwierdza dokumentacja Claude Code. W automatycznej transkrypcji filmu nazwa pliku pojawia się w zniekształconej postaci.)
Własni agenci i poziom rozumowania
Wbudowani agenci to dopiero początek. Autor uważa, że większą kontrolę daje przygotowanie własnych subagentów. Można wtedy określić nie tylko model, ale również poziom wysiłku związanego z rozumowaniem. Ma to znaczenie dla kosztu pracy.
Na przytoczonym przez autora wykresie benchmarku Artificial Analysis podniesienie poziomu rozumowania Fable z Medium do Max zwiększa wynik z 49 do 53 punktów, ale koszt rośnie niemal dwuipółkrotnie. W przypadku Opus wynik wzrasta z 45 do 51 punktów, a koszt jest prawie trzykrotnie wyższy. Dodatkowe rozumowanie pomaga, lecz jego cena może rosnąć szybciej niż wynik. Przy trudnym zadaniu kilka punktów więcej może mieć znaczenie. Jeżeli jednak agent niezawodnie kończy pracę na poziomie Medium, wyższy poziom nie musi dawać korzyści, której potrzebujesz.
Własny agent to plik Markdown; możesz poprosić Claude, by przygotował go za ciebie. Definicje takich agentów umieszcza się w katalogu .claude/agents/. Opis pomaga Claude rozpoznać, kiedy należy uruchomić danego agenta. W konfiguracji można określić model, poziom rozumowania oraz dostępne narzędzia. Można też nadać agentowi kolor, żeby łatwiej odróżnić go podczas pracy.
Pozwala to zbudować zestaw wyspecjalizowanych agentów i dobierać zasoby do poszczególnych etapów zadania.
Jak autor dzieli pracę między agentów
W codziennej pracy autor korzysta z trzech własnych subagentów. Poprzedza ich działanie wbudowanym agentem Explore, uruchamianym w jego konfiguracji na Sonnet 5. Explore ustala, jak wygląda projekt, i przekazuje najważniejsze informacje Fable. Dopiero wtedy można sensownie zdecydować, co wymaga zmiany.
Pierwszy własny agent, Research, sprawdza dokumentację i potrzebne informacje spoza projektu. Autor używa tu Sonnet 5 z poziomem rozumowania Medium. Fable wcześniej określa, czego trzeba się dowiedzieć, więc Research może skupić się na konkretnym pytaniu. Ma dostęp do wyszukiwania w sieci i odczytu odpowiednich stron. Zwraca krótką odpowiedź z odnośnikami do źródeł; jeśli czegoś nie potrafi potwierdzić, również to zgłasza. Fable wie wtedy, które ustalenia są pewne, a czego nadal brakuje.
Po otrzymaniu tych informacji Fable dopracowuje zlecenie i uruchamia agenta Builder. To on wprowadza zmiany w plikach. Fable przygotowuje plan na podstawie rozpoznania projektu i sprawdzonych źródeł, a Builder zajmuje się wykonaniem. Autor używa do tego Opus 5 na poziomie Medium. Kiedy zasadnicze decyzje są już podjęte, Opus może skupić się na wdrożeniu bez ponoszenia kosztu wyższego poziomu rozumowania. Builder otrzymuje narzędzia potrzebne do edycji plików i samodzielnego uruchomienia testów.
Gdy Builder skończy, do pracy przystępuje Reviewer — trzeci własny agent autora, również działający na Opus 5 Medium. Porównuje rzeczywiste zmiany z pierwotnym zleceniem i sam wykonuje odpowiednie kontrole. Taka niezależna ocena może ujawnić problemy, których Fable nie przewidział podczas planowania. Reviewer przekazuje ustalenia wraz z dowodami. Jeśli znajdzie usterki, można opisać je jako konkretne poprawki dla kolejnego agenta wdrażającego. Kiedy wynik spełnia wymagania, Fable może go przyjąć.
W tym układzie Sonnet odpowiada za rozpoznanie projektu i sprawdzenie źródeł, Opus za wprowadzenie zmian i ich kontrolę, a Fable planuje i koordynuje całość. Po przygotowaniu własnych agentów warto dopisać ich nazwy oraz zadania do wcześniejszej reguły w CLAUDE.md. Autor zapowiada udostępnienie swoich dokładnych instrukcji dla trzech agentów w poradniku pod filmem.
Kiedy subagent się nie opłaca
Nie warto uruchamiać agentów do wszystkiego. Ich rozpoczęcie pracy, przekazanie zlecenia i późniejsza ocena wyniku również kosztują. Jeśli chodzi tylko o niewielką zmianę, Fable może wykonać ją sam. W takim przypadku delegowanie i sprawdzanie odpowiedzi potrafi zużyć więcej zasobów niż bezpośrednia praca.
Dodatkowy agent ma sens wtedy, gdy praca zdjęta z Fable uzasadnia koszt przekazania zadania. Celem jest praktyczny sposób organizacji pracy, który oszczędza limit i czas. Na koniec autor zaprasza do swojego programu Founder OS, w którym pokazuje własną konfigurację oraz materiały pomagające dostosować ją do działalności uczestników.