O czym jest ten film
- Anthropic wydał model Fable 5.1, który według autora jest obecnie najlepszym modelem programistycznym na świecie (stan na 3 września; krążą pogłoski o rychłym GPT-6).
- Na rozgrzewkę: gra w stylu Call of Duty powstała w zaledwie czterech poleceniach.
- Właściwy projekt to „Trello dla agentów” — firmowa tablica projektowa, aktualizowana na żywo przez ludzi oraz agentów AI.
- Cała aplikacja, z interfejsem, logowaniem i zapleczem, powstaje w odpowiedzi na jeden starannie zbudowany prompt.
- Agent podłącza się przez kopiowalny plik umiejętności z kluczami API — działa z GrokBotem, ChatGPT/Codex i Claude.
- System rozróżnia konta ludzi i agentów, a każda karta oraz komentarz pokazuje autora zmiany.
- Convex pełni rolę bazy czasu rzeczywistego (segment sponsorski): aktualizacje bez odświeżania, limity zapytań, gotowe komponenty.
- Metoda pracy autora: po pierwszej generacji stała lista kontrolna, a wszystkie poprawki lecą jednym zbiorczym poleceniem.
- Do naprawiania błędów wyglądu używa zrzutów ekranu, a na koniec oddaje design osądowi samego modelu.
- Publikacja jednym ruchem: klucz API Vercela, repozytorium na GitHubie i publiczny link (agentnativeboard.vercel.app).
Redakcyjne tłumaczenie
Najlepszy model świata i plan na dziś
Anthropic wypuścił właśnie najlepszy model programistyczny na świecie. Dziś pokażę, jak prosto zbudować z jego pomocą prawdziwą, przydatną w firmie aplikację — z interfejsem, bazą danych i całością dostępną w internecie. Żeby szybko pokazać, na co stać Fable 5.1, stworzyłem tę grę w stylu Call of Duty w zaledwie czterech poleceniach. Ale o grach dziś mowy nie będzie. Zamiast tego pokażę, jak zbudować poważne narzędzie bez żadnego doświadczenia w programowaniu.
Będzie to panel, który samodzielnie ogarnia całą moją firmę i odświeża się na żywo. Dodawać karty i komentarze będę nie tylko ja — zrobią to także moi agenci na Codexie i GrokBocie. Nie przedłużajmy, zaczynamy.
Narzędzia i koszty
Pracujemy w aplikacji Claude na komputerze. Jeśli używałeś kiedyś Claude’a, ten widok jest ci pewnie znajomy. Dla mniej technicznych osób są wersja czatu i wariant do wspólnej pracy; my sięgniemy dziś po Claude Code. Na pierwszy rzut oka wygląda to trochę groźnie, prawda? Lokalny agent, natywny landing, „główne drzewo pracy” — co to w ogóle jest? Spokojnie: wyjaśnię wszystko, co trzeba, żeby bez stresu zacząć przygodę z tzw. vibe codingiem na nowym Fable 5.1.
(Informacja dodatkowa: „vibe coding” to styl tworzenia oprogramowania, w którym aplikację buduje się w rozmowie z modelem AI — opisując, co ma powstać, zamiast samemu pisać kod.)
Cały łańcuch wygląda więc tak: aplikacja Claude na komputerze, w niej Claude Code, a w nim Fable 5.1 — najlepszy model świata według stanu na 3 września. Krążą pogłoski, że lada chwila zobaczymy GPT-6, więc być może czołówka wkrótce się zmieni, ale na moment nagrywania Fable 5.1 nie ma sobie równych.
Warto też wiedzieć, ile to kosztuje. Bez abonamentu — a konkretnie bez co najmniej planu Max za 100 dolarów miesięcznie — rozliczasz się od użycia, a ten model jest wyraźnie drogi. W planach Max i Max 20X część użycia Fable wchodzi w skład abonamentu. Sam mam Max 20X, przez ostatnie trzy dni korzystałem z Claude’a bardzo intensywnie i wciąż nie wyczerpałem tygodniowego limitu. Po kliknięciu w małe kółko widać, że zużyłem już 75 procent. Ale bez obaw: gdyby w trakcie nagrania zabrakło mi pakietu, po prostu dokupię środki, bo czeka nas naprawdę mocny projekt.
Co budujemy: Trello, do którego mogą pisać agenci
Zanim wkleimy prompt, wyjaśnię, co chcę osiągnąć. Krótko: pełnoprawne Trello zaprojektowane z myślą o agentach AI. (Informacja dodatkowa: Trello to popularne narzędzie do zarządzania zadaniami, w którym prace układa się na tablicy — w kolumnach i kartach.) Zwykłe Trello obsłuży ciebie i twój zespół, ale nie agentów.
Chcę panel, który w pasku bocznym serwuje mi najważniejsze wieści z firmy, a przy tym każdy mój agent — na przykład GrokBot, mój bot Jimmy — może aktualizować tablicę i doklejać komentarze. Zależy mi przy tym na pełnej rozliczalności: jeśli Jimmy coś doda, ma być od razu widać, że to on. To samo chcę móc robić wprost z Claude’a czy z Codexa — każdy mój agent ma mieć dostęp do edycji. A ponieważ moi agenci siedzą na konektorach — poczta, Slack, SMS-y (Claude Code potrafi czytać moje wiadomości tekstowe), kalendarz i cała reszta — każdy z nich ma pełny obraz mojej firmy. Teoretycznie nic nie stoi więc na przeszkodzie, żeby tablica utrzymywała się w pełni aktualna sama. Właśnie to dziś budujemy.
Anatomia promptu
Pokazuję prompt w całości, kawałek po kawałku, bo ten sam szkielet wklejam do każdej budowanej aplikacji.
Na początku zawsze platforma. Chcę aplikację webową — nie na komputer, nie na iOS-a. Ma to być firmowa tablica: coś w duchu Trello dla bieżących projektów, którą mogę aktualizować ja i moi agenci, niezależnie od tego, skąd się łączą.
Potem krótka sekcja o podobnych aplikacjach. Napisałem, że narzędzie ma wyglądać jak Trello, z rozbudowanymi polami. Po otwarciu karty komentarze mają spływać od najnowszych do najstarszych, a wypowiedzi agentów mają być wyraźnie oznaczone — agent komentuje, a jego nazwa dopisuje się automatycznie, bez ręcznego podpisywania.
Kolejny blok to zawsze opis przepływu pracy. Użytkownik — ktoś z mojego zespołu — loguje się adresem e-mail. Tak, chcemy pełne logowanie. Zalogowani mogą dodawać, przenosić, usuwać i edytować elementy tablicy, a każda taka operacja pokazuje nazwę autora. Ma być widoczne, kto co utworzył.
I sedno całego projektu: aplikacja ma być „rodzima dla agentów”. Każdy powinien móc skopiować umiejętność — czyli plik instrukcji wraz z kluczami uprawniającymi agenta do edycji tablicy. Agent dostaje polecenie założenia własnego konta, powiedzmy „Agent Rileyego”, i takie konto ma być powiązane z jego właścicielem. W skrócie: w systemie istnieją równolegle konta dla agentów i konta dla ludzi.
Co do wyglądu: prosto, z lekkim militarnym akcentem. Szczerze — nie do końca wiem, co mam przez to na myśli; dopracujemy po drodze, po prostu taki obrazek się nasunął. Dorzucam prośbę: gdy coś nowego pojawi się na żywo, niech przez kilka sekund leci delikatna animacja sygnalizująca aktualizację. Jako bazę bierzemy Convex, który odświeża dane w czasie rzeczywistym — kiedy agent coś zmieni, tablica natychmiast to pokaże. Chcę, żeby całość wyglądała jak panel dowodzenia: coś się dzieje i od razu widać efekt, a moment dodania nowej pozycji ma robić wrażenie.
Sponsor: Convex, czyli baza, która żyje
Skopiowałem cały prompt; czas przygotować miejsce. Utworzyłem nowy folder — leżeć może gdziekolwiek, ja wrzuciłem go do Pobranych — nazwałem go „agent native Trello” i otworzyłem w Claude Code. Wklejam polecenie i rusza budowa. A skoro mowa o Convex, wykorzystamy do tego jego oficjalną wtyczkę — i to dobry moment na sponsora dzisiejszego odcinka.
Każda poważna, komercyjna aplikacja potrzebuje miejsca, w którym dane będą leżeć i pozostaną spójne dla wszystkich użytkowników. Dlatego sięgam po Convex. Zainstalowałem oficjalną wtyczkę Convex w Claude Code, żeby budować aplikacje — każdą aplikację — na prawdziwej bazie danych. Ten panel, Claude Code i pozostali agenci piszą do jednej bazy. Gdybym zmienił platformę, na której działa agent, bez trudu każę nowemu pisać do tej samej bazy. Ktoś zaczyna zadanie, kończy je albo zostawia komentarz — wszyscy widzą zmianę od razu, bez odświeżania strony. Wszystko dzieje się na żywo.
Bez takiego narzędzia agent musiałby sam zbudować system synchronizacji, pamięć podręczną i reguły spójności danych. Z Convex jest to znacznie prostsze. Wtyczka widzi strukturę aplikacji i funkcje zaplecza, dzięki czemu Convex „rozumie” całość i łatwiej ją utrzymać. Jest też zestaw gotowych elementów: komponenty dla agentów AI, logowanie, limity zapytań, pamięć podręczna. Nie zaczynasz od zera. Poproś swojego agenta o aplikację na Convex i przekonaj się sam — konto jest darmowe, link zostawiłem w opisie.
(Informacja dodatkowa: to fragment sponsorowany, co warto uwzględnić, oceniając entuzjazm autora wobec tego narzędzia.)
Pierwsza generacja: dwadzieścia minut i logowanie
Budowa zajęła około dwudziestu minut — i gotowe: przed nami strona logowania. Model podał od razu link do Convex i to jest pierwsza rzecz, którą zawsze sprawdzam. W zakładkach danych i schematu widać wszystkie utworzone tabele: karty, przydziały osób, liczniki komentarzy, twórcę karty, opis. Od strony bazy dorzucił tego naprawdę sporo. Są komentarze i zadania. Dodał nawet limity zapytań — bardzo miło. Są notatki, każda z autorem. I agenci — z nazwą i identyfikatorem właściciela, czyli każdy agent ma swojego opiekuna. Wygląda dobrze: to jest baza naszej aplikacji.
Teraz logowanie. Aplikacja chodzi u nas lokalnie; wystawienie jej do internetu zostawiłem na sam koniec. Zakładam konto — Riley Brown, riley@agentnative.inc, hasło — i jesteśmy w środku. Krok z weryfikacją e-maila można dorzucić za chwilę; nie chcę przecież, żeby logowanie działało bez potwierdzenia adresu, i moim zdaniem tak właśnie powinno to wyglądać na start. Sprawdźmy, czy jesteśmy w bazie. Lista agentów pusta — w porządku; są klucze API i konta uwierzytelniające. Niżej, w użytkownikach: Riley z agentnative.inc. Mamy więc jednego użytkownika, a wpis pojawił się w bazie na żywo.
Podłączamy agentów: kopiuj, wklej, działa
W wersji na pełnym ekranie klikam przycisk agent.md i kopiuję umiejętność. Teraz biorę GrokBota — tworzę nowego bota „Dashboard Bot”, piszę po prostu „hej, zaktualizuj to” i wklejam skopiowaną treść. I dokładnie na tym polega cała filozofia tej aplikacji: jedyny ruch, jakiego wymaga podłączenie agenta, to skopiowanie pliku umiejętności i wklejenie go gdziekolwiek. Potem agent sam ma się połączyć z tablicą. Zobaczmy, czy uda się za pierwszym razem.
Bot podmienia własne instrukcje: po zakończeniu pracy ma dodać do bazy kartę „cześć, podaj swoje imię”. Wracam do Claude’a i patrzę, czy karta wskoczy na tablicę. I proszę — agent ją dodał. „Cześć od Dashboard Bota”. Świetnie.
Zerknijmy od strony bazy. Wśród agentów pojawił się nowy byt: „Riley’s cursor”. Nazwa wzięła się stąd, że GrokBot powstał w Cursorze — trudno, w pełni to akceptuję. Skoro wszyscy agenci dzielą te same umiejętności, nie mam zamiaru tworzyć osobnych; teraz każdy z nich może komentować na tablicy. Nie zawsze podpisze się jako „Dashboard Bot”, ale w tym kontekście mi to odpowiada — nie potrzebuję pięciu kopii GrokBota do jednej tablicy.
Mogę też wejść na główną wersję GrokBota, wziąć listę tego, nad czym mam teraz pracować, i wrzucić ją na tablicę umiejętnością „Agent Native Board”. Sprawdźmy, czy doda wszystko jak trzeba. O — dorzucił całość, teraz jeszcze coś wykreśla… i gotowe: na tablicy lądują „GrokBot — dłuższy film”, „jak bardzo twoja strona jest gotowa na agentów AI”, „film”, „mail do agenta”. Naprawdę nieźle.
Da się też poprosić system o nową kolumnę, na przykład „ważne maile”, a następnie kazać GrokBotowi wyjąć kluczowe punkty ze szczegółów i przenieść je do świeżo utworzonej kolumny. I proszę — trafiły tam, gdzie trzeba. To działa znakomicie. Bot potrafi również dorzucać kategorie: „wideo”, „mail”, „termin”, „operacje”. Wszystko z poziomu zwykłej rozmowy.
Sześć rzeczy do oględzin po pierwszym prompcie
Mamy za sobą pierwszy sprawdzian wersji 5.1 i w zasadzie wszystko działa tak, jak prosiłem — funkcjonalnie aplikacja robi dokładnie to, co miała robić. Teraz sześć głównych obszarów, które przeglądam po pierwszym prompcie; każdy z nich prędzej czy później kończy się dodaniem poprawki.
I od razu ważna zasada: staram się upchnąć w jednym poleceniu jak najwięcej uwag. Fable jest bowiem ode mnie znacznie sprytniejszy w programowaniu — i pewnie w każdym innym względzie — więc jeśli dostanie całą listę błędów, sam ułoży je w najlepszej kolejności, zamiast żebym to ja łatał po kolei albo kazał mu naprawiać pojedynczo.
Zatem oględziny. Funkcjonalność: działa w zasadzie tak, jak chciałem. Układ: nie jest czysty i szczerze mówiąc, niektóre fragmenty po prostu mi się nie podobają — to będzie poprawka numer jeden. Dalej telefon: jak aplikacja spisuje się na małym ekranie? Włączam podgląd i nie mam pewności, jak to wygląda w komórce, ale to akurat coś, co trzeba naprawić jak najszybciej.
Wyliczam więc poprawki: „Zbadaj, jak działa aplikacja Trello na iOS, i doprowadź widok mobilny do tego wyglądu. Zależy mi na wersji mobilnej, która dobrze się prezentuje na telefonie: elementy trzeba pomniejszyć, a listy przewijać i w poziomie, i w pionie — dokładnie jak w Trello. Rozjaśnij i ożyw teksty, bo nagłówków list prawie nie widać. Jest za dużo linii: nie chcę ramek wokół list, wystarczy mi tytuł i karty pod spodem. Przycisk «dodaj kartę» na dole ma być bardzo subtelny, wręcz przezroczysty — żeby dało się w niego kliknąć, a wyglądał jak zwykła karta. Usuń całkiem linię pod górnym paskiem. Do notatnika agenta dodaj u góry małą ikonkę notatki — to będzie jego symbol. Przycisk wylogowania zabierz stamtąd i schowaj w profilu: klikam profil i tam się wylogowuję. I powiem wprost: ten wojskowy klimat do mnie nie przemawia, wolałbym coś prostszego. Animacje zrób efektowniejsze — i dodaj dźwięk, zawsze gdy coś wyląduje na tablicy, niezależnie od tego, czy to agent, czy człowiek. A, i nie pokazuj liczby kart na liście; taki licznik jest mi niepotrzebny.”
Test komentarzy i druga tura poprawek
Komentarzy jeszcze nie testowałem, więc znów wzywam GrokBota: „Zostaw komentarze przy wszystkich filmach i przygotuj mi status każdego z nich”. Chcę po prostu, żeby bot je fizycznie dodał. Powinny być już widoczne… i faktycznie: „otworzone przez agenta GrokBot Rileyego”, „zaktualizowane przez agenta GrokBot Rileyego”. To naprawdę fajnie się ogląda. Bot melduje, że komentarze dodane — wchodzimy i sprawdzamy. Widać wpisy, które agenci zostawili przy każdym filmie, wraz z opisem tego, co robili podczas przeglądania strony. Świetnie.
Tylko że interfejs komentarzy mi nie leży. Dopisuję więc ostatnią pozycję do poprawek: „Upodobnij sekcję komentarzy do prostej tablicy ogłoszeń. Ogólnie jest za dużo linii, zwłaszcza poziomych. Pionowy separator między częściami panelu — jak w szczegółach karty — też do usunięcia. Uprośćmy: wystarczy «Riley’s GrokBot» z małą ikonką, a pod tym treść. Teraz jest tego po prostu za dużo.”
Uruchamiam drugi prompt i czekamy na wynik. Gotowe — wygląda o wiele skromniej. Loguję się… bardzo ładnie, a przyciski u góry prezentują się znacznie lepiej.
Test krzyżowy: ChatGPT i Codex na tej samej tablicy
Chcę jeszcze szybko skopiować plik skill.md i sprawdzić, czy zadziała z ChatGPT. Proszę: „Podłącz to, dodaj umiejętność, a potem wrzuć na tablicę dziesięć rzeczy i jedną kolumnę — cokolwiek uznasz za sensowne”. Wklejam plik, bo o to właśnie chodzi: każdy agent ma móc odnaleźć komentarze bota z Cursora i odpowiadać pod nimi. Skoro umiejętność jest już na miejscu, ChatGPT zobaczy wypowiedzi GrokBota Rileyego i będzie mógł na nie reagować. To jest naprawdę mocne.
Podczas gdy to się ładuje, sprawdzę zakładanie kont. Założyłem nowy profil — Jacob — i powinienem teraz móc napisać: „cześć, to naprawdę fajne”. I proszę: komentarz Jakuba jest. A kiedy pojawiają się komentarze, widać je na tablicy na żywo, bez odświeżania. Również bardzo dobrze. Zerknijmy, jak daleko zaszedł GPT. Umiejętność zainstalowana — i posłuchajcie, jak ładnie to ujął: „Stosuję ją teraz w Riley’s Codex: najpierw rejestruję tożsamość agenta, potem czytam tablicę na żywo przed tworzeniem nowych elementów, żeby nie dublować istniejących kart i odpowiedzi”. A tu i nowe karty zdążyły się pojawić: dodał je na podstawie tego, co ChatGPT wie o mnie. Widać podpis „utworzone przez Riley’s Codex”.
Wpadliśmy jednak na drobny problem — wygląda na to, że przez apostrof. W takiej sytuacji nie opisuję niczego słowami: robię zrzut ekranu tego fragmentu, wklejam go i proszę: „Napraw to; wygląda mi na problem z formatowaniem apostrofu. A potem obejrzyj całą stronę wnikliwie: przeanalizuj wszystko i nanieś poprawki w wyglądzie. Użyj własnego osądu — popatrz na aplikację i coś w niej popraw”.
I po wszystkim. Aplikacja w zasadzie działa — zespół mógłby już z niej korzystać. Jedyną przeszkodą pozostaje wystawienie jej do internetu.
Publikacja: GitHub i Vercel
Do tego celu bierzemy Vercela — tam hostuję wszystkie swoje aplikacje, na przykład stronę agentnative.ink. A jedyne, czego potrzebujesz, to klucz API. Za pierwszym razem przekazujesz go Claude Code’owi i mówisz: „skonfiguruj Vercela, żeby budować i publikować aplikacje”. Po tej jednorazowej konfiguracji wystarczy już zdanie w stylu: „Hej, po zakończeniu upewnij się, że projekt jest na GitHubie i na Vercelu. Utwórz nowe repozytorium «Agent Native Board» — o ile już tego nie zrobiłeś, bo szczerze nie pamiętam — i wrzuć wszystko na Vercela, żeby powstał prawdziwy link do wysłania zespołowi”.
I proszę: model dorzucił po drodze jeszcze kilka zmian, a całość wygląda moim zdaniem znacznie czyściej. Mamy projekt na GitHubie i aplikację dostępną na żywo pod adresem Vercela. Klikamy w link — i to już jest internet: każdy może wejść na stronę i przyłożyć rękę. Możesz nawet podpiąć do tej aplikacji własnego agenta, rejestrując się tutaj: agentnativeboard.vercel.app. Loguję się… i mamy swoją aplikację.
Na koniec proszę: „Usuń z tablicy całą zawartość i ułóż ją od nowa pod moją rzeczywistą pracą — w oparciu o wszystko, co o mnie wiesz. Ale zanim zaczniesz, zostaw kilka notatek w notatniku”. Bo w aplikacji mamy notatnik: klikamy i można w nim coś zapisać — ja również mogę, i mogę wpisy usuwać. I proszę: właśnie przemeblował całą tablicę, a w notatniku zostawił komentarze. Okno zamknę, bo część tych informacji może być wrażliwa. Tak czy inaczej — jesteśmy u celu: aplikacja stoi w internecie, w pełni opublikowana na Vercelu, każdy agent może dodawać pozycje, edytować i komentować. Pełnoprawny odpowiednik Trello.
Podsumowanie
Fundamenty tej aplikacji powstały w jednym zapytaniu, na Fable 5.1 — modelu, który moim zdaniem nie ma obecnie konkurencji. Zbudował dosłownie kompletne zaplecze z bazą danych; użyliśmy do tego Convex i w panelu widać wszystkie dane. W skrócie: powstał odpowiednik Trello, w którym zmiany mogę wprowadzać ja — Riley: dokładać rzeczy na tablicę i komentować — ale dokładnie to samo mogą robić GrokBot, Claude, Codex i każdy inny agent. Udało się to, bo wzięliśmy najlepszy model świata i w gruncie rzeczy pozwoliliśmy mu zrobić wszystko: powstał interfejs i zaplecze, bazą zajął się Convex, a hosting Vercel — dzięki czemu aplikacja jest dostępna w internecie. Tyle w wielkim skrócie. Dziękuję bardzo za obejrzenie; mam nadzieję, że wynieśliście z tego sporo. Napiszcie w komentarzach, co mam nagrać następnym razem. Do zobaczenia w kolejnym odcinku.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Prompt do aplikacji pisz według stałego schematu
Na czym polega: Autor za każdym razem używa tej samej struktury: platforma (np. aplikacja webowa), wzorzec („ma wyglądać jak Trello”), przepływ pracy (logowanie, operacje użytkownika, ślad autora), wymagania agentowe, wygląd, baza danych.
Jak stosować: Przed pierwszym poleceniem przejdź te pola po kolei i opisz każde jednym–dwoma zdaniami. Odwołanie do znanej aplikacji daje modelowi gotowy punkt odniesienia i skraca drogę do działającego efektu.
Na co uważać: Sam wzorzec nie wystarczy — bez opisu przepływu pracy model nie zgadnie np. wymogu osobnych kont dla agentów i ludzi.
2.Poprawki zgłaszaj pakietem, nie pojedynczo
Na czym polega: Zamiast łatać błędy jeden po drugim, autor zbiera wszystkie uwagi w jednym prompcie poprawkowym i pozwala modelowi samemu dobrać kolejność napraw — bo model „układa je lepiej, niż zrobiłby to człowiek”.
Jak stosować: Po pierwszej generacji zrób przegląd (funkcjonalność, układ, mobile, czytelność, detale), a potem wyślij całą listę naraz.
Na co uważać: Pakiet musi być konkretny — „zrób ładniej” nie zadziała. Opisuj precyzyjnie: które linie usunąć, co pomniejszyć, jak dany element ma wyglądać.
3.Projektuj aplikację „dla agentów” od początku
Na czym polega: W systemie istnieją dwa typy kont — ludzi i agentów — a każdy agent ma właściciela. Podłączenie agenta to skopiowanie pliku umiejętności z kluczami API i wklejenie go do dowolnego narzędzia: GrokBota, ChatGPT, Codex, Claude.
Jak stosować: Zbuduj ścieżkę „skopiuj umiejętność → wklej do agenta” jako podstawowy sposób integracji, zamiast pisania osobnych integracji dla każdej platformy.
Na co uważać: Nazwa agenta w systemie może nie odpowiadać jego nazwie handlowej (u autora bot z Cursora zapisał się jako „Riley’s cursor”) — zdecyduj, czy to dopuszczalne, czy chcesz wymuszać spójne nazewnictwo.
4.Po pierwszym promptcie weryfikuj bazę, nie tylko interfejs
Na czym polega: Pierwsza rzecz autora po generacji to panel bazy danych: przegląd tabel (karty, komentarze, notatki z autorami, agenci z właścicielami, limity zapytań) i sprawdzenie, czy nowo zarejestrowany użytkownik faktycznie się zapisał.
Jak stosować: Zanim zaczniesz poprawiać wygląd, wejdź w panel bazy i sprawdź strukturę oraz to, czy operacje z interfejsu naprawdę zapisują dane.
Na co uważać: Działający frontend potrafi zamaskować wady schematu — np. brak pola autora albo brak limitów zapytań, które dadzą o sobie znać dopiero przy kilku agentach naraz.
5.Miej listę kontrolną jakości po pierwszej generacji
Na czym polega: Autor ogląda każdą wygenerowaną aplikację przez pryzmat stałej listy: funkcjonalność, czystość układu, widok mobilny, czytelność tekstu, nadmiar linii i ramek, detale typu licznik kart czy przycisk wylogowania.
Jak stosować: Przygotuj własną listę i przechodź ją przy każdym projekcie; znalezione problemy od razu trafiają do zbiorczego promptu poprawkowego.
Na co uważać: O gustach nie da się rozmawiać z modelem bez konkretów — zamiast „zrób prościej” napisz, które linie usunąć i jakie elementy scalić.
6.Wersja mobilna to osobny punkt, nie dodatek
Na czym polega: Tablice z kolumnami wymagają przewijania w dwóch osiach; autor wprost każe wzorować się na tym, jak Trello działa na iOS — pomniejszone elementy, przewijanie poziome i pionowe list.
Jak stosować: Sprawdzaj widok mobilny zaraz po pierwszej generacji i opisz oczekiwane zachowanie, a nie tylko ogólny postulat „ma być responsywna”.
Na co uważać: „Responsywny” układ potrafi zamienić kolumny w jedną długą listę i zabić sens tablicy — doprecyzuj, że struktura kolumn musi zostać.
7.Ten sam plik umiejętności testuj u różnych agentów
Na czym polega: Umiejętność jest przenośna: autor wkleja ją do GrokBota i do ChatGPT (Codex) oraz sprawdza, czy nowy agent dodaje karty, tworzy kolumny i odpowiada w wątkach komentarzy innych botów.
Jak stosować: Po zbudowaniu aplikacji zrób test krzyżowy — podłącz co najmniej dwa różne narzędzia i sprawdź operacje na kartach, kolumnach i komentarzach.
Na co uważać: Każdy agent interpretuje instrukcje po swojemu; warto dopisać w pliku regułę wzorowaną na autorze („najpierw czytam tablicę, żeby nie dublować kart”), która chroni przed powtórzeniami.
8.Każda zmiana podpisana — audyt autorstwa
Na czym polega: Każda karta i komentarz pokazują, kto je utworzył lub zaktualizował, z rozróżnieniem na człowieka i agenta („otworzone przez agenta…”, „zaktualizowane przez…”).
Jak stosować: Wymagaj pola autora już na poziomie bazy i pokazuj tę informację w interfejsie — to fundament zaufania, gdy tablicę edytują automaty.
Na co uważać: Bez podpisów historia zmian dokonanych przez agentów staje się niemożliwa do rozplątania; osobne typy kont chronią też przed sytuacją, w której agent podszywa się pod człowieka.
9.Zrzut ekranu zamiast opisywania błędu
Na czym polega: Przy błędzie formatowania (apostrof) autor nie tłumaczy słowami, co jest nie tak — robi zrzut ekranu, wkleja go i prosi o naprawę. Dopiero potem dodaje szersze polecenie: „obejrzyj całość i popraw wygląd według własnego osądu”.
Jak stosować: Gdy coś wygląda źle, a trudno to opisać, wrzuć obraz — modele radzą sobie z tym lepiej niż z długim opisem. Kartę blanszową „popraw po swojemu” dawaj na końcu, po zabezpieczeniu tego, co naprawdę ważne.
Na co uważać: Szerokie polecenie oddaje ster modelowi — po nim aplikacja może zmienić wygląd bardziej, niż byś chciał, więc traktuj je jako wisienkę, nie jako podstawową metodę.
10.Wdrożenie jednym ruchem: klucz API, GitHub, Vercel
Na czym polega: Za pierwszym razem przekazuje się Claude Code klucz API Vercela z prośbą o konfigurację. Potem wystarczy zdanie: „utwórz repo na GitHubie i wdróż na Vercel”, by dostać publiczny link do wysłania zespołowi.
Jak stosować: Trzymaj klucze API serwisów zewnętrznych pod ręką i konfiguruj je raz — każde kolejne wdrożenie to już jedno polecenie w rozmowie z agentem.
Na co uważać: Publiczna aplikacja z logowaniem potrzebuje weryfikacji e-mail i limitów zapytań (u autora zapewnia je Convex) — bez nich wystawiasz bazę na nadużycia. Zanim podasz link światu, sprawdź też, co wrażliwego zostaje w notatniku aplikacji.