O czym jest ten film
- Autor twierdzi, że dzięki opisanemu systemowi zwiększył swoje dostępne zużycie Claude ponad trzykrotnie.
- Poziom pierwszy: gotowy „master prompt”, który audytuje, co wchodzi do świeżej sesji — narzędzia systemowe, serwery MCP, pliki
CLAUDE.md, skille, logi sesji. - Audyt u autora wykazał 95,4% marnotrawstwa, z czego 97,8% tokenów pochodziło z trzech pozostawionych otwartych sesji.
- Rada porządkowa: wejść w listę konektorów i odłączyć wszystko, czego się realnie nie używa.
- Poziom drugi: pięć nawyków —
/clearzamiast kompaktowania, jedna sesja jeden model (i jeden poziom wysiłku), grupowanie pytań, edytowanie wiadomości zamiast dopisywania sprostowań, tekst zamiast PDF-ów i obrazów. - Poziom trzeci: walka z rozwlekłością odpowiedzi przez styl komunikacji „C100” zamieniony w skill — krótsze odpowiedzi to mniej dopytywania i krótsze rozmowy.
- Blok sponsorski o GenSpark jako środowisku wielomodelowym (obrazy, wideo, arkusze, slajdy).
- Poziom czwarty: routing zadań do modeli — Haiku do prostej roboty, Sonnet do budowania, Opus jako główny model sesji, Fable do decyzji i pracy kreatywnej, plus weryfikacja pracy przez Codex.
- Praca z repozytoriami: narzędzie mapujące relacje w kodzie zamiast przeczesywania każdego pliku po kolei.
- Poziom piąty: projektowanie w Claude — kodyfikowanie udanego stylu jako skill, oszczędne dawkowanie zrzutów ekranu (ok. 5 000 tokenów za sztukę), subagenci-krytycy w pętli projektowej.
Redakcyjne tłumaczenie
Obietnica
Wyobraź sobie, że tokeny w Claude nigdy ci się nie kończą. Znalazłem w Claude nowy sposób pracy, który zwiększył moje dostępne zużycie ponad trzykrotnie. W tym filmie pokażę ci dokładnie, jak nigdy więcej nie uderzyć w limit — żeby budować więcej, wydawać mniej i wyprzedzić resztę o lata świetlne.
Zwiększyłem swoje zużycie o ponad 300%. To tyle, ile trzeba, żeby przeczytać Claude’owi całego Władcę Pierścieni osiem tysięcy czterysta razy. Dam ci cały system, żebyś mógł zrobić to samo — link jest drugi w opisie. Zanim jednak po niego sięgniesz, musimy zrozumieć, na czym polega mechanizm. Pokażę ci to na pięciu prostych poziomach; każdy kolejny opiera się na poprzednim.
Poziom pierwszy: master prompt i audyt kontekstu
Klikasz link, trafiasz na stronę, która tłumaczy podstawy: jak spalają się tokeny. Prawdopodobnie już to wiesz — przy dziesiątej wiadomości w dużej rozmowie model za każdym razem przetwarza całą historię od nowa.
Kluczowy element jest niżej: kopiujesz stamtąd prompt. Ma trzy fazy.
Pierwsza to audyt. Prompt wypisuje wszystko, co ładuje się do świeżej sesji: narzędzia systemowe, serwery MCP wraz z liczbą narzędzi, które każdy z nich udostępnia, twój plik CLAUDE.md. Czyta logi sesji. Mierzy każdy plik CLAUDE.md w zasięgu — w projekcie i w folderach nadrzędnych. Oznacza każdy plik powyżej 5 tysięcy tokenów albo sytuację, w której suma przekracza 10 tysięcy. Wypisuje skille. Robi mnóstwo pożytecznych rzeczy.
Przechodzimy do Claude i po prostu wklejamy ten prompt. Najpierw idzie audyt. U mnie wykrył zdumiewające 95,4% marnotrawstwa — nie mogłem w to uwierzyć, a korzystam z Claude bez przerwy. Potem następuje naprawa: model znajduje wszystko, co da się usunąć, żeby drastycznie zbić zużycie. Na końcu dostajesz nawyki, dzięki którym zużycie zostaje niskie i potwór tokenowy więcej cię nie dopada. Całość kończy się pełnym rozliczeniem.
Jest jednak jedna rzecz, którą chcę, żebyś zrobił najpierw. Jeśli klikniesz tę małą strzałkę, zobaczysz swoje okno kontekstu — u mnie to 384 tysiące — wraz z listą tego, co zjada twoje cenne tokeny. Tokeny, które mogłyby pójść na coś wspaniałego, na przykład na znalezienie najlepszego sernika w Budapeszcie.
(Informacja dodatkowa: podgląd zajętości okna kontekstu pokazuje, ile miejsca zabierają stałe elementy sesji, zanim jeszcze napiszesz pierwsze zdanie.)
Teraz zejdź na dół po lewej stronie, kliknij plus, potem wtyczki, a następnie konektory. Kiedy już znajdziesz się w sekcji połączeń, chwyć największy topór, jaki masz pod ręką, i wytnij wszystkie konektory, z których nie korzystasz. Dodajemy je bardzo szybko, a usuwamy bardzo wolno. Klikasz w dany konektor, schodzisz niżej i wybierasz „rozłącz”. Jeśli nie używasz Canvy — Canva nam już niepotrzebna. Wybacz, Canvo, nic osobistego, po prostu w tej chwili cię nie potrzebujemy.
W tym samym dokumencie dorzucam też skill do audytu. Fajne w nim jest to, że jeśli pracujesz z klientami, możesz im go dać jako bonus — audyt Claude, który potencjalnie potroi ich dostępne zużycie. Może więcej, może mniej, kto wie.
Co mnie zaskoczyło: 97,8% wszystkich tokenów pochodziło z trzech sesji, które zostawiłem otwarte. To szaleństwo. Raport dokładnie wyjaśnia, co się stało — to były trzy bardzo duże sesje. Mówi wprost: odzyskujesz 9 tysięcy tokenów z każdej sesji, co daje siedemnaście stron Władcy Pierścieni jeszcze zanim napiszesz choć jedno słowo w każdej rozmowie. Podaje też, ile oszczędzam na hooku od logu książkowego, i przechodzi do kolejnych nawyków o dużej wartości.
Poziom drugi: pięć nawyków, które zmieniają rachunek
Skoro Claude pokazał ci już, ile możesz zaoszczędzić, czas zmienić własne zachowanie — bo prawdopodobnie popełniasz przynajmniej jeden z tych kosztownych błędów.
Hack pierwszy: /clear między zadaniami. Jeśli użyjesz kompaktowania, model i tak przeczyta całą rozmowę od nowa. Zamiast tego: nowa, czysta karta, a po skończonym zadaniu wpisujesz /clear i po sprawie. Wszystko wyczyszczone, możesz zaczynać dowolną nową rozmowę. Chodzi o to, że im dłużej trwa rozmowa, tym większe okno kontekstu. Przy 500–600 tysiącach słów to wszystko musi być stale i nieprzerwanie przetwarzane. Płacisz za to, choć pierwsze pół miliona słów dawno przestało mieć związek z tym, co robisz teraz.
Hack drugi: jedna sesja, jeden model. To mnie zaskoczyło, kiedy wszedłem w temat głębiej. Absolutne „nie” to zmiana modelu w połowie sesji. Jeśli używamy w danym oknie Fable 5, żeby zapytać: „ile białka jest w stu gramach jogurtu greckiego?” — żartuję oczywiście, to wyłącznie w celach demonstracyjnych, to mój stały żart — to nie przełączamy się potem na Opusa. Jedna sesja, jeden model. Przy zmianie modelu cała historia przetwarzana jest od nowa. To mniej tokenów na projektowanie albo na naukę o sernikach.
Nie zmieniaj też poziomu wysiłku. Nawet jeśli korzystasz z Fable 5 i pomyślisz: „wysoki poziom to przesada, przełączę na niższy” — nie rób tego. Trzymaj przez całą rozmowę ten sam model i ten sam poziom wysiłku. To realna oszczędność.
(Informacja dodatkowa: „poziom wysiłku” to ustawienie sterujące tym, jak długo model rozumuje przed odpowiedzią.)
Hack trzeci: grupuj pytania. Zamiast wysyłać wiadomość, potem drugą, potem trzecią — jeśli masz narzędzie do dyktowania, na przykład Glide, włącz tryb ciągły, wyrzuć z siebie cały strumień świadomości i przemyśl od razu wszystko, o co chcesz zapytać. Przy każdym kolejnym pytaniu model czyta całą historię rozmowy od początku. Ten jeden drobny nawyk oszczędza absurdalne ilości tokenów.
Hack czwarty: edytuj zamiast dopisywać. Załóżmy, że piszesz do Claude: „kto był najwyższym mężczyzną w historii i jaki jest najlepszy smak sernika na świecie?”. Claude odpowiada. Większość ludzi orientuje się: „cholera, pomyliłem się, chodziło mi o najwyższą kobietę” — i dopisuje kolejną wiadomość ze sprostowaniem. Problem jest podwójny: rozmowa się wydłuża, a w kontekście zostaje i poprawna, i błędna odpowiedź. Zamiast tego kliknij ikonę ołówka przy swojej wiadomości, zmień „mężczyzna” na „kobieta”, zapisz — a model odtworzy odpowiedź bez zaśmiecania kontekstu. To działa w czacie, ale u mnie nie zawsze pojawia się w wersji dla kodu, więc weź to pod uwagę tam, gdzie pracujesz.
Hack piąty: tekst zamiast PDF-a. Dotyczy też obrazów. Czasem nie ma wyjścia, ale jeśli zamierzasz się do czegoś odwoływać wielokrotnie, przetwórz to wcześniej do czystego tekstu, żeby nie przerabiać tego samego w kółko.
Podsumowując: /clear między zadaniami, ten sam model i wysiłek przez całą rozmowę, grupowanie pytań, edytowanie wiadomości zamiast sprostowań, tekst zamiast PDF-ów i obrazów.
Poziom trzeci: problem rozwlekłości
Zdarzyło ci się kiedyś przeczytać odpowiedź Claude i pomyśleć: „nie rozumiem z tego ani słowa”? To się nazywa problem rozwlekłości i da się go naprawić standardowym stylem komunikacji, który nazywam C100. Jest do tego świetny skill.
Jeśli to wszystko brzmi dla ciebie jak chiński, w opisie znajdziesz link do pełnego masterclassu z Claude Code: od fundamentów, przez budowanie ładnych stron, funkcje zaawansowane, systemy pamięci, aplikacje agentowe Hermes, po rzeczy, których nigdy nie pokazywałem na kanale, plus pełny system projektowy i dashboard do kontroli kosztów.
Sam skill — udostępniłem go swojej społeczności jakiś tydzień temu — dajesz Claude, a on zaczyna tłumaczyć rzeczy tak, jakbyś miał pięć lat. Zobacz, o ile łatwiej się to czyta: „Problem, jakbyś miał pięć lat. Rozwiązanie, jedno zdanie”.
Dlaczego to takie ważne? Im jaśniej pisze Claude, tym mniej pytań doprecyzowujących musisz zadawać, więc rozmowy są krótsze. I tym mniej mocy obliczeniowej zużywasz ty sam. Myślę tu o twoich tokenach, nie tylko o tokenach Claude — jaki jest koszt tokenowy korzystania z człowieka?
Robi się to prosto: kopiujesz tekst, wklejasz do Claude i mówisz: „zamień to na skill”. Potem wpisujesz ukośnik, wybierasz nadaną nazwę — i model zaczyna mówić do ciebie jak człowiek. Jeśli chcesz poczuć różnicę: sam ten dokument został napisany przez Claude w tym stylu. Pomyśl o tym tak: kiedy lądujesz samolotem, ostatnie, czego potrzebujesz, to rozwlekłość i styl rodem z sióstr Brontë. Chcesz prostych zdań i zero zbędnych ozdobników.
Blok sponsorski: GenSpark
Zanim przejdziemy do poziomu czwartego, musimy zrozumieć, czego Claude nie potrafi — i to prowadzi nas do sponsora, czyli GenSpark. Claude jest świetny, ale to jedno narzędzie. W GenSpark możesz korzystać z dowolnego modelu.
Zamiast opisywać obraz, wchodzę na przykład w czat obrazowy i mówię: „zbuduj mi zdjęcie 16:9 pięknego springer spaniela pijącego shake proteinowy”. GenSpark 6.0 zebrał w jednym miejscu modele do generowania obrazów i wideo, więc możesz przeskakiwać między nimi w jednym środowisku. Poszło całkiem szybko — dostałem pięknego spaniela. To autentyczna migawka z mojej kuchni.
Jest też moduł arkuszy. Jeśli buduję tracker dla firmy, mówię: „zrób szczegółowe zestawienie — przychód, ROI, zysk, koszty i cokolwiek uznasz za istotne, nagłówki na zielono, ma wyglądać ładnie”. Te rzeczy otwierają się bez wysiłku, a podgląd po prawej stronie jest bardzo wygodny.
Do tego slajdy. Nowi użytkownicy dostają darmowe kredyty na start. Powiedzmy, że właśnie skończyłeś spotkanie i potrzebujesz prezentacji z ofertą. Wrzucasz transkrypcję do GenSpark, włączasz tryb kreatywny i piszesz: „zbuduj piękną prezentację ofertową na podstawie tego spotkania, przykładowe ceny, usługi, maksymalnie trzy–cztery strony”. Widać jakość grafik, które powstają. To platforma typu wszystko w jednym.
Poprosiłem o wygenerowanie całości, żeby zobaczyć, co zaprojektuje — i wróciły naprawdę dobre slajdy. Są dwa tryby: kreatywny daje efektowne obrazy, tryb profesjonalny nadaje się do edycji. Wszystko można wyeksportować do PowerPointa. Dostałem też gotowy dashboard finansowy dla zarządu. Gdybym pracował z zespołem, mógłbym powiedzieć: „zbudujcie to” — i nikt nie musi być ekspertem, wszyscy widzą to wizualnie i mogą dopytywać. Link w opisie.
Poziom czwarty: routing pracy do właściwego modelu
Poziom czwarty to routing, czyli kierowanie pracy tam, gdzie trzeba. Wielu z nas używa właściwie tylko jednego modelu i zostawia mnóstwo wartości na stole. Chodzi o dobranie właściwego mózgu do właściwego zadania:
- Haiku to robotnik od czarnej roboty.
- Sonnet to budowniczy i model do ogólnych pytań.
- Opus może być głównym modelem sesji.
- Fable to artysta — wciąż najbardziej zdolny model. Używaj go tam, gdzie jakość ma znaczenie i decyzja musi być trafna. Na planie za 200 dolarów sięgałbym po niego znacznie hojniej niż na planie za 20. Do dużych decyzji i do rzeczy kreatywnych na najwyższym poziomie jest lepszy od Opusa. Naprawdę.
Jeśli masz subskrypcję ChatGPT — nawet ta za 20 dolarów zaprowadzi cię daleko — możesz dociągnąć Codex do wybranych zadań, na przykład do sprawdzania pracy wykonanej w Claude. To prawdopodobnie jego największa zaleta, bo jeśli coś pójdzie źle, możesz być zmuszony przebudować całość od zera; model potrafi zejść w szalone ślepe uliczki. Wystarczy powiedzieć: „użyj Codex CLI, żeby sprawdzić tę pracę”. Nie zliczę, ile razy Claude zapewniał mnie, że wszystko jest w porządku i nie ma żadnych problemów — a Codex znajdował potem gigantyczny błąd. Sprawdzajcie Codexem, to naprawdę ważne.
Używając właściwego modelu do właściwego zadania, przestajesz otwierać drzwi lodówki buldożerem.
Praca z repozytoriami
Kiedy masz już ustalony model, trzeba się zabrać za jednego z największych pożeraczy tokenów: rozmowę o bazie kodu. Bazy kodu i repozytoria GitHub — mówiąc prościej, miejsca, w których trzymamy pliki online — palą tokeny jak Joker z Mrocznego Rycerza.
Używam do tego narzędzia, które ma ponad 100 tysięcy gwiazdek na GitHubie. Bierzesz link, wklejasz do rozmowy z Claude — albo, jeśli masz agentowy system operacyjny jak ja, dodajesz projekt, wrzucasz go tam i rozmawiasz z nim wewnątrz systemu. Narzędzie odnajduje relacje między fragmentami kodu, czyli daje Claude mapę. Zamiast przechodzić linia po linii, model ma mapę i rozumie zależności — trochę jak w klasycznym Command & Conquer. Zapytania stają się dużo łatwiejsze, a koszt zdobycia informacji spada radykalnie. Korzystaj z tego zawsze, kiedy model poznaje nową bazę kodu albo kiedy zadajesz o nią pytania. Oszczędność jest ogromna.
(Informacja dodatkowa: nazwa narzędzia w automatycznej transkrypcji pojawia się w zniekształconej formie; opis odpowiada narzędziom budującym graf zależności w repozytorium. Warto zweryfikować dokładną nazwę w opisie filmu.)
A jeśli jesteś tu nowy — nazywam się Jack. Zbudowałem startup z ogromną liczbą klientów, a teraz buduję własny. Na tym kanale dzielę się rzeczami, które faktycznie działają.
Poziom piąty: projektowanie w Claude
Poziom piąty to nie tylko rozmawianie z Claude, ale projektowanie w nim. Uwielbiam to robić i mam kilka zasad.
Po pierwsze, kiedy trafisz na styl projektowy, który ci się podoba, zapisz go jako skill, żeby nie przepalać pieniędzy na ponowne poszukiwania.
Po drugie, pamiętaj, że każdy zrzut ekranu to około 5 tysięcy tokenów. Nie wrzucaj ich w kółko z komentarzem „zrób to bardziej tak, a teraz bardziej tak”. Postaraj się opisać słowami, jak to ma fizycznie wyglądać. Jeśli powtórzysz to dwadzieścia razy, spalisz 100 tysięcy tokenów. Bądź oszczędny ze zrzutami i staraj się trafić już przy pierwszym poleceniu, bo jakość odpowiedzi z czasem spada.
Kiedy znajdziesz zwycięski wariant, skodyfikuj go. Wystarczy specyfikacja o wielkości dwóch kilobajtów, a oszczędność jest ogromna.
I rzecz kluczowa: uruchamiaj subagentów-krytyków przy użyciu skilla do pętli projektowej. To spala nieco więcej tokenów, ale efekt jest znakomity — a kiedy już masz świetny rezultat, kodyfikujesz go i używasz dowolną liczbę razy. Jeśli nie wiesz, czym jest pętla projektowa, podlinkuję film, który tłumaczy to szczegółowo.
Oszczędzanie tokenów to jedno, ale samym oszczędzaniem nie dojdzie się do wielkości. Trzeba jeszcze wiedzieć, co da się z tą technologią zrobić — i tym zajmiemy się w kolejnym materiale.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Zacznij od audytu tego, co ładuje się do świeżej sesji
Na czym polega: Zanim napiszesz pierwsze zdanie, kontekst wypełniają już narzędzia systemowe, serwery MCP, pliki CLAUDE.md i skille. Autor stosuje prompt, który to wszystko wylicza i wskazuje pliki powyżej 5 tysięcy tokenów oraz sumy powyżej 10 tysięcy.
Jak stosować: Otwórz podgląd zajętości okna kontekstu i sprawdź, ile miejsca zabiera stały narzut. Zacznij od największych pozycji — zwykle to rozrośnięte pliki instrukcji i serwery MCP udostępniające dziesiątki narzędzi.
Na co uważać: Liczby autora (95,4% marnotrawstwa) to jego konfiguracja, nie norma. Nie tnij niczego, czego funkcji nie rozumiesz — usunięty plik instrukcji potrafi wrócić jako gorsza jakość odpowiedzi.
2.Odłącz konektory, których nie używasz
Na czym polega: Każdy podłączony konektor dokłada opisy narzędzi do każdej sesji. Dodajemy je szybko, usuwamy rzadko.
Jak stosować: Wejdź w ustawienia wtyczek i połączeń, przejrzyj listę i rozłącz wszystko, czego nie użyłeś w ostatnich tygodniach. To działanie odwracalne — konektor zawsze można podpiąć z powrotem.
Na co uważać: Rozłączenie może przerwać działanie zapisanych automatyzacji albo workflow zespołu. Jeśli konto jest współdzielone, uzgodnij to wcześniej.
3.Zamykaj sesje — otwarte rozmowy to główny wyciek
Na czym polega: U autora 97,8% zużytych tokenów pochodziło z trzech pozostawionych, bardzo dużych sesji.
Jak stosować: Traktuj sesję jak zadanie: skończone zadanie, zamknięta sesja. Rób przegląd otwartych rozmów raz dziennie.
Na co uważać: Zamknięcie sesji oznacza utratę kontekstu — zanim to zrobisz, wynieś ustalenia do pliku, notatki albo skilla, żeby nie odtwarzać ich potem od zera.
4./clear zamiast kompaktowania
Na czym polega: Kompaktowanie wymaga ponownego przetworzenia całej rozmowy; /clear po prostu zaczyna od czystej karty.
Jak stosować: Po ukończeniu zadania wpisz /clear i przejdź do kolejnego tematu w tym samym oknie.
Na co uważać: To operacja nieodwracalna dla kontekstu. Jeśli kolejne zadanie realnie zależy od poprzedniego, kompaktowanie albo świadome streszczenie bywa tańsze niż tłumaczenie wszystkiego od nowa.
5.Jedna sesja, jeden model i jeden poziom wysiłku
Na czym polega: Zmiana modelu lub poziomu wysiłku w połowie rozmowy powoduje ponowne przetworzenie całej historii.
Jak stosować: Wybierz model świadomie na starcie, pod najtrudniejszy fragment planowanego zadania. Jeśli potrzebujesz innego modelu, zacznij nową sesję zamiast przełączać się w środku.
Na co uważać: Nie wpadnij w odwrotną skrajność — trzymanie się słabszego modelu w zadaniu, które go przerasta, kosztuje więcej niż jedno przełączenie, bo płacisz za nieudane próby.
6.Grupuj pytania zamiast wysyłać je pojedynczo
Na czym polega: Każda wiadomość powoduje ponowne odczytanie całej historii rozmowy, więc pięć krótkich pytań kosztuje wielokrotnie więcej niż jedno zbiorcze.
Jak stosować: Zbierz wszystkie pytania w jedną wiadomość. Autor używa do tego dyktowania w trybie ciągłym, żeby wyrzucić z siebie cały strumień myśli naraz.
Na co uważać: Zbyt wiele niepowiązanych wątków w jednej wiadomości pogarsza jakość odpowiedzi. Grupuj rzeczy powiązane tematycznie, nie wszystko, co przyszło ci do głowy.
7.Poprawiaj wiadomość, nie dopisuj sprostowania
Na czym polega: Dopisanie „miałem na myśli co innego” zostawia w kontekście zarówno błędną, jak i poprawną odpowiedź. Edycja pierwotnej wiadomości odtwarza odpowiedź bez zanieczyszczania kontekstu.
Jak stosować: Kliknij ikonę ołówka przy swojej wiadomości, popraw treść i zapisz.
Na co uważać: Autor zaznacza, że opcja edycji jest dostępna w czacie, ale u niego nie zawsze pojawia się w wersji dla kodu. Edycja kasuje też dalszy przebieg rozmowy — jeśli po niej padły ważne ustalenia, najpierw je skopiuj.
8.Wymuś prostą komunikację jako stały styl
Na czym polega: Rozwlekłe odpowiedzi generują dopytywanie, a dopytywanie wydłuża rozmowę. Autor zamienia zwięzły styl komunikacji w skill i włącza go poleceniem ukośnikowym.
Jak stosować: Wklej opis stylu do Claude i poproś o zamianę na skill, a potem włączaj go tam, gdzie liczy się szybkie zrozumienie: raporty, decyzje, diagnostyka.
Na co uważać: Wymuszanie „wytłumacz jak pięciolatkowi” w zagadnieniach, które są naprawdę złożone, potrafi zgubić niuanse. Trzymaj to jako tryb domyślny, ale wyłączaj przy trudnych analizach technicznych.
9.Dobieraj model do zadania i weryfikuj krytyczną pracę drugim narzędziem
Na czym polega: Haiku do prostych zadań, Sonnet do budowania i ogólnych pytań, Opus jako model sesji, Fable do decyzji i pracy kreatywnej. Autor osobno poleca sprawdzanie efektów pracy Codexem, bo model potrafi zapewniać, że wszystko działa, gdy tak nie jest.
Jak stosować: Ustal sobie prostą regułę przypisania typów zadań do modeli. Przy zmianach, których cofnięcie byłoby kosztowne, dołóż niezależną weryfikację.
Na co uważać: Weryfikacja drugim narzędziem podwaja koszt i czas — rezerwuj ją dla rzeczy, których błąd oznacza przebudowę. Zalecenia autora co do hierarchii modeli to jego ocena, nie wynik pomiaru.
10.Przy kodzie i projektowaniu płać za mapę, nie za przeglądanie
Na czym polega: Praca z repozytorium przez czytanie plik po pliku spala ogromne ilości tokenów; narzędzie mapujące zależności pozwala zadawać pytania taniej. Analogicznie w projektowaniu: każdy zrzut ekranu to około 5 tysięcy tokenów, więc dwadzieścia iteracji „zrób bardziej tak” to 100 tysięcy tokenów.
Jak stosować: Przy nowej bazie kodu najpierw zbuduj mapę zależności, potem zadawaj pytania. Przy projektowaniu opisuj wygląd słowami, a udany rezultat zapisz jako skodyfikowaną specyfikację (autor mówi o około 2 kilobajtach) i używaj wielokrotnie.
Na co uważać: Mapa bywa nieaktualna po większych zmianach w kodzie. A rekomendowana przez autora pętla subagentów-krytyków świadomie zużywa więcej tokenów — to inwestycja w jakość, nie oszczędność, więc uruchamiaj ją tylko wtedy, gdy efekt ma być potem odtwarzalny ze skilla.