O czym jest ten film
- Tego samego dnia OpenAI i Anthropic wprowadziły do aplikacji Codex i Claude Desktop wbudowaną przeglądarkę z obsługą wielu kart w jednej sesji czatu.
- Agent AI potrafi samodzielnie otwierać strony, wykonywać czynności i pokazywać wyniki w osobnych kartach — bez wyrzucania użytkownika do zewnętrznego Chrome.
- Wcześniej przeglądarka w Claude Code otwierała wyłącznie linki
localhost; teraz można wejść na dowolną stronę. - Anthropic dodał narzędzie do adnotacji (w stylu Excalidraw), którym można zaznaczać elementy strony i przekazywać uwagi bezpośrednio do czatu.
- Autor uważa Codex za wygodniejszy do pracy umysłowej — lepsze wtyczki (Google Drive, Notion), otwieranie przeglądarki przed startem czatu, sprawniejsze integracje.
- Cztery główne sposoby użycia przeglądarki: ręcznie (Cmd+T), przez polecenie dla AI, otwieranie wielu kart naraz oraz zaszycie w „skillu”.
- Autor traktuje te aplikacje jak osobisty system operacyjny — pyta agenta, co robić dalej, zamiast mówić mu, co ma zrobić.
- Pokazane workflow: szkicowanie odpowiedzi na maile, wyszukiwanie obrazów do B-rollu, kolejkowanie tweetów z grafikami, równoległe badania w trzech sesjach.
- Codex zna kontekst użytkownika (Notion, Drive, pamięć zadań), więc pisze i działa w oparciu o jego realną sytuację, a nie tylko o zawartość jednego dokumentu.
- Aktualizacje mają dopiero dwa dni — autor zapowiada, że jego workflow mocno się zmienią w kolejnych tygodniach.
Redakcyjne tłumaczenie
Ta sama aktualizacja tego samego dnia
OpenAI i Anthropic tego samego dnia wprowadziły identyczną zmianę do aplikacji Claude Desktop i Codex. Uważam, że będzie ona ogromna dla tego, jak prowadzimy biznes z pomocą agentów AI. Mówię o wbudowanej przeglądarce. Zarówno w Claude Desktop, jak i w aplikacji Codex (ChatGPT) możesz otworzyć wiele kart w każdej sesji czatu. To szczególnie przydatne, jeśli używasz tych narzędzi do prowadzenia firmy, do marketingu i do tworzenia treści.
Popatrz. To najnowsza aktualizacja Claude Code — mam tu otwartych dziesięć różnych kart przeglądarki wewnątrz Claude Code. A to jest aplikacja Codex. Uruchamiam prompt: „Otwórz moje statystyki w YouTube Studio, otwórz moją bazę filmów w Notion, otwórz moje powiadomienia z X, moich pięć najważniejszych maili i wynik meczu piłkarskiego Norwegii — i otwórz to wszystko jako nowe karty we wbudowanej przeglądarce”. Każę mu też użyć subagentów.
Widać, jak subagenci się uruchamiają i jak otwierają się kolejne karty: moje statystyki YouTube, powiadomienia z Twittera, baza filmów, w której planuję wszystkie nagrania. Jest i wynik Norwegii — 2:1, przegrali. Można to rozwinąć na pełny ekran, a otwierają się dalsze karty: różne maile — te najważniejsze, które do mnie trafiły, każdy w osobnej karcie — a także dokument, który agent sam stworzył i otworzył: „Podsumowanie ostatnich zgłoszeń serwisowych”. Jak widać, agenci w Codeksie i Claude Code potrafią wykonać za ciebie czynności, a potem pokazać ich efekty w osobnych kartach.
W tym filmie chcę najpierw omówić aktualizacje przeglądarki w Claude Code i Codeksie, potem wyjaśnić, dlaczego te narzędzia stają się systemami operacyjnymi i dlaczego przeglądarki są tak ważne dla tej nowej ery superaplikacji zasilanych AI, a na końcu pokazać kilka naprawdę fajnych workflow.
Co nowego w Claude Code
Jeszcze trzy dni temu tę przeglądarkę można było otworzyć wyłącznie na linku localhost. Jeśli budujesz aplikację lokalnie, można ją było podejrzeć, ale nie dało się wejść na prawdziwą stronę. Teraz można po prostu poprosić: „Chcę napisać scenariusz o najlepszych sposobach korzystania z Claude Code. Otwórz szybko kilka linków — nie myśl długo, po prostu otwórz kilka linków”. I widać, jak otwiera stronę z dobrymi praktykami, przewija, otwiera drugą kartę — mamy dwie otwarte karty.
To, czego tu nie lubię, to że robi to pojedynczo, jedną po drugiej, zamiast otwierać wszystko w tle.
Kilka tygodni temu zrobiłem film o tym, dlaczego to takie ważne. Wierzę, że to na nowo definiuje sposób, w jaki korzystamy z komputerów. Zamiast przechodzić do przeglądarki i klikać w potrzebną kartę, idziesz do agenta AI, zaczynasz nowy czat i mówisz: „Zaraz zabieram się za film o tej rzeczy. Otwórz mi wszystko, co istotne”. A on otwiera dla ciebie wszystkie te informacje.
Oczywiście nie używam Claude Code do pracy umysłowej — do tego mam Codex. Tutaj Claude nie poradzi sobie z tym najlepiej.
Anthropic dodał też narzędzie do adnotacji — jedno z lepszych, jakie widziałem, trochę jak Excalidraw. Otwiera się na dole i niezależnie od tego, na jakiej jesteś stronie, możesz przekazać coś Claude’owi. Zaznaczam fragment, dodaję tekst: „Czy naprawdę tego potrzebujemy?” i dorzucam to do czatu — widać, że wstawiło się to bezpośrednio do rozmowy. Gdybym miał połączony Claude z moimi Google Docs (na razie nie mam, ale mam to w Codeksie), mógłbym po prostu kazać mu to usunąć i zrobiłby to.
(Informacja dodatkowa: Excalidraw to popularne narzędzie do odręcznych szkiców i adnotacji przypominających rysowanie na tablicy).
Dlaczego autor woli Codex
Pokażę teraz tę funkcję w Codeksie. W nowej karcie mogę nacisnąć Cmd+T, zanim cokolwiek wpiszę, wpisać „Google Docs”, przejść tam i używać jak zwykłej przeglądarki. Można ją rozwinąć na pełny ekran i korzystać z niej jak z normalnej przeglądarki.
Jeśli chcę współpracować z AI, tworzę nowy dokument, nazywam go „Obsesja Rileya na punkcie przeglądarek w superaplikacjach”. Ponieważ Codex dokładnie wie, nad czym pracuję, mogę poprosić: „Wykorzystaj wszystko, co o mnie wiesz, i napisz dwa akapity na ten temat. Nie myśl długo, po prostu napisz to teraz w tym dokumencie”. Zmieniam model na trochę mniej „inteligentny”, żeby działał szybciej, i wysyłam prompt — Codex pisze bezpośrednio w tym dokumencie. Ponieważ to wbudowana przeglądarka Codeksu, on cały czas wie, co jest otwarte. A skoro używam Codeksu niemal do wszystkiego, zna mnie wyjątkowo dobrze.
Google ma tu wbudowane własne AI, ale ono nie wie o mnie nic poza tym, co jest na moim Dysku Google. Codex zna zasadniczo wszystko: mój Notion, mój Dysk, pamięć o wszystkich zadaniach, które wykonuję — dosłownie wszystko. I proszę, Codex to dopisał. Mogę powiedzieć: „Pierwszy akapit za długi, sformatuj to jak tweeta”.
Trzy wersje tweeta w osobnych kartach
Cały czas mogę nacisnąć Cmd+T, żeby otworzyć nową kartę przeglądarki i wejść na Twittera. Ale pokażę coś innego. Zamykam tę kartę i mówię: „Chcę zatweetować to z konta Agent Native, ale to jeszcze nie to. Zrób trzy wersje i otwórz wszystkie trzy jako gotowe do wysłania tweety. Nie publikuj ich, tylko przygotuj — wyślę ręcznie tę, którą wybiorę. Każda ma być otwarta w osobnej karcie przeglądarki Codeksu”.
Zajęło to 44 sekundy. Komunikat: „Trzy wersje tweeta są otwarte w osobnych kartach przeglądarki Codeksu, wstępnie wypełnione pod kontem Agent Native. Nic nie zostało opublikowane”. Przeglądam karty: „Hmm, ta jest ciekawa, ale nie do końca mi się podoba” — zamykam. Kolejna: „Przeglądarka to najbardziej niedoceniany interfejs dla wszystkich agentów AI. Już teraz siedzi na wierzchu niemal każdego narzędzia, którego używamy. Daj jej pamięć, kontekst i możliwość działania, a przestanie być miejscem, w którym przeglądasz internet — stanie się miejscem, w którym wykonujesz pracę”. Mocne. Tę wybieram.
Cztery sposoby korzystania z przeglądarki w Codeksie
Są cztery główne sposoby. Część z nich zadziała też w Claude Code, ale zauważyłem, że w Codeksie przeglądarki używa się dużo łatwiej. Na przykład w nowym czacie Claude’a nie otworzysz przeglądarki, dopóki czat się faktycznie nie rozpocznie. W Codeksie w nowym czacie po prostu naciskasz Cmd+T i otwierasz przeglądarkę. Są sporo do przodu, jeśli chodzi o realną użyteczność, a ich wtyczki są dużo lepsze. Mogę wywołać przez @ Google Drive i sterować nim w przeglądarce. W Claude wpisanie @drive czy /drive nic nie daje. Skille nie synchronizują się z Code do wersji domowej, co nie ma sensu. To dlatego pokazuję wszystko w Codeksie — znam go lepiej i jest dla mnie, marketera w startupie, dużo bardziej użyteczny.
Sposób pierwszy — ręcznie. Otwierasz przeglądarkę przez Cmd+T. Czasem zaczynam nowy czat w Codeksie i od razu idę do przeglądarki, przechodzę tam, gdzie chcę, a potem każę Codeksowi coś zredagować, otworzyć nowe karty albo wykonać jakąś czynność.
Sposób drugi — polecenie dla AI. Po prostu każesz AI coś otworzyć: „Pracowaliśmy nad długim filmem o Devinie. Jest w Notion. Otwórz to w przeglądarce”. Dzięki wbudowanej integracji z Notion Codex łatwo to znajduje i otwiera — „Devin: przewodnik dla początkujących”, dokładnie ten film, o który mi chodziło.
(Informacja dodatkowa: Devin to komercyjny „agent-programista” AI, prezentowany jako autonomiczny inżynier oprogramowania).
Sposób trzeci — wiele kart naraz. „Nie wiem, nad którym długim filmem mam pracować. Otwórz wszystkie moje długie filmy, a przy okazji też wszystkie krótkie, w kartach przeglądarki. Chcę zobaczyć wszystkie filmy w toku, które mam w Notion”. I proszę — dosłownie wszystkie 16 filmów będących w produkcji otwiera się tutaj, łącznie z tym, który właśnie nagrywam.
Sposób czwarty — zaszycie w skillu. To najbardziej użyteczne i najzabawniejsze. Myśl o tym jak o regule „zawsze gdy X, otwórz X w przeglądarce”. W ChatGPT — teraz połączonym z Codeksem — otwieram nowy wątek: „Przejrzyj teraz zgłoszenia serwisowe i przygotuj odpowiedź na wszystkie”. Wpisuję /draft email — to mój skill do szkicowania maili. Częścią tego skilla jest otwieranie odpowiedzi w nowej karcie. Komunikat: „Używam workflow szkicowania maili. Przejrzę wytyczne repozytorium, zidentyfikuję każde bieżące zgłoszenie, przeczytam każdy wątek, zapiszę odpowiedzi, zweryfikuję je i otworzę każdą w osobnej karcie przeglądarki Codeksu. Nic nie zostanie wysłane”. Karty się otwierają — to gotowe szkice, które mogę wysłać albo edytować. „Przykro nam z tego powodu. Dziękujemy za przesłanie paragonu. Oflagowałem obciążenie na 20 dolarów”. To realny workflow, którym w praktyce wysyłam wszystkie maile.
To staje się moim systemem operacyjnym
Najlepiej opisuje to tweet Jacka Dorseya — dawnego CEO Twittera, dziś CEO firmy Block: „Przeszedłem od mówienia agentom, co mają robić, do pytania ich, co powinienem robić — i pociągania najlepszego wątku”.
Przykład: „Na podstawie wszystkiego, co o mnie wiesz, i zbliżających się ważnych terminów — pomyśl o mailu, kalendarzu — jakie jest następne zadanie, którym powinienem się zająć? Daj mi trzy opcje”. Nie muszę sprawdzać maila, Slacka ani niczego innego — wysyłam AI, żeby to wszystko oceniło. Jest podłączone do wszystkich moich narzędzi. Czyta kalendarz Google, potem Notion, potem maile — i przedstawia mi, nad czym powinienem pracować.
Wybieram: „Tak, dwa podcasty, które mam nagrać w czwartek, są naprawdę ważne. Otwórz dokumenty Google dla obu, a w osobnych kartach otwórz wszelkie zewnętrzne materiały badawcze na temat tych podcastów. A w czacie — nie w dokumentach — dla każdego z gości zaproponuj 10 pytań, które powinienem zadać, oraz wskazówki, jak zbudować rozmowę pod maksymalną oglądalność”. Po prostu kazałem AI przejrzeć wszystkie moje rzeczy, a ono powiedziało mi, nad czym pracować — i teraz pociągam ten wątek.
W poprzednim świecie musiałbym otworzyć komputer, przetworzyć w głowie, co mam zrobić, otworzyć wszystkie karty, otworzyć Notion. Tu aplikacja otwiera to wszystko za mnie — to zupełnie inny sposób obcowania z komputerem. Otwiera się dokument jednego z podcastów, LinkedIn zaproszonego gościa, dokument kolejnej osoby, a nawet podcast, w którym ta osoba wcześniej wystąpiła — mogę go posłuchać przed nagraniem.
Mówię: „Do odcinka ze Stevenem, na podstawie wszystkiego, co o mnie wiesz — moich zainteresowań, na przykład papierem — napisz dobry wstęp, a ja go zredaguję, jeśli mi się spodoba. Wstaw go do dokumentu odcinka ze Stevenem Haneyem”. Używa do tego wtyczki Google Docs, którą można wywołać przez @ albo po prostu powiedzieć. I proszę — dopisało hak bezpośrednio do dokumentu, mamy link. Tak właśnie używam tego jak systemu operacyjnego.
Sześć workflow z przeglądarką
1. Szkicowanie maili. To pokazany już skill: każę Codeksowi przygotować odpowiedzi na wszystkie ważne maile w skrzynce, a on otwiera każdy szkic w osobnej karcie, gdzie po prostu decyduję, czy wysłać.
2. Google Images do B-rollu. Nieco niszowe, bo dotyczy tworzenia treści. Mam styl, w którym nagrywam film, a na ekranie pojawiają się obrazy. Wcześniej musiałem ręcznie przeszukiwać Twittera i Google Images. Teraz mówię: „Znajdź co najmniej 15 obrazów do pokazania przy każdej linijce. Otwórz karty przeglądarki w kolejności, w jakiej pojawią się w filmie, i wyszukaj w Google Images rzeczy pasujące do ekranu”. Codex analizuje każdą linijkę scenariusza, decyduje, czego szukać, i otwiera wszystko w kartach — błyskawicznie, w tle. Dostaję trafne obrazy gotowe do wykorzystania jako B-roll.
(Informacja dodatkowa: B-roll to materiał ilustracyjny — grafiki lub ujęcia dodatkowe — nakładany na ścieżkę główną filmu).
3. Kolejkowanie tweetów z grafikami. „Przygotuj tweety w kolejce. Każdy tweet to osobna karta przeglądarki gotowa do wysłania. Zajrzyj do moich pobranych plików, przeanalizuj obrazy i wymyśl do nich podpisy. Każdy w osobnej karcie”. Codex sięga do dowolnego pliku na komputerze, przesyła grafikę na Twittera (albo przygotowuje ją do wysłania) i sam dobiera najlepszy podpis. Tak samo można zrobić z Instagramem. Widać, jak ręcznie wybiera plik z pobranych i wstawia grafikę.
4. Trzy równoległe badania z jednej sesji. „Utwórz trzy osobne wątki Codeksu, każdy ma otworzyć wiele kart przeglądarki. Pierwszy: przejrzyj haki 10 filmów pod mój następny materiał, zrób dokument Google w pierwszej karcie, a filmy otwórz w osobnych. Drugi: szukam lepszego komputera z Windowsem do nagrywania wieloma kamerami z użyciem vMix — zrób dogłębny research produktowy i otwórz wszystkie istotne linki w osobnych kartach. Trzeci: znajdź 10 idealnych gości podcastu i otwórz linki pokazujące, dlaczego się nadają, a jeśli to film na YouTube — bezpośredni link z timestampem”. Codex tworzy trzy nowe sesje, każda odpala swoje karty. Dostaję dokument z opcjami komputera pod vMix i mnóstwo kart do dalszego researchu; listę gości (np. Nate B Jones, Nate Hurk) z linkami do ich filmów; oraz dokument z hakami i otwartymi filmami z YouTube, w których od razu widzę haki.
(Informacja dodatkowa: vMix to profesjonalne oprogramowanie do miksowania i realizacji transmisji wideo na żywo z wielu kamer).
Podsumowanie
Uważam, że aby mieć aplikację, w której AI robi za ciebie niemal wszystko, potrzebujesz pełnej przeglądarki. Wkurza mnie, gdy narzędzie agentowe odpala zewnętrzną przeglądarkę i wyrzuca mnie do Chrome — poza platformę, na której pracuję. Chcę, żeby wszystko otwierało się w aplikacji, w której już jestem. I zarówno Codex, jak i Claude Desktop dodają tę funkcję bezpośrednio u siebie.
Te aktualizacje przeglądarki mają dopiero dwa dni, więc moje workflow drastycznie się zmienią w ciągu najbliższych tygodni. Dajcie znać w komentarzach, jakich workflow z przeglądarką używacie i o czym mam zrobić kolejny film. Zależy mi na tym, żeby pomagać ludziom stać się „agent native” i wykorzystywać agentów AI w biznesie — do wykonywania pracy, do lepszej i bardziej kreatywnej pracy. Nazywam się Riley Brown. Trzymajcie się.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Wbudowana przeglądarka z kartami zmienia sposób pracy z agentem
Na czym polega: Codex i Claude Desktop pozwalają otwierać wiele kart przeglądarki w jednej sesji czatu, a agent sam otwiera strony, działa na nich i pokazuje efekty — bez wyrzucania cię do zewnętrznego Chrome.
Jak stosować: Traktuj czat jako centrum pracy: proś agenta, żeby otworzył wszystko, co potrzebne do zadania, zamiast ręcznie zbierać karty. Cmd+T otwiera przeglądarkę natychmiast, nawet przed rozpoczęciem czatu w Codeksie.
Na co uważać: Funkcja jest bardzo świeża (w chwili nagrania dwa dni). W Claude Code przeglądarka bywa toporna, karty otwierają się pojedynczo, a nie w tle — nie planuj wokół niej krytycznych procesów bez własnych testów.
2.Codex jest dziś praktyczniejszy do pracy umysłowej niż Claude Code
Na czym polega: Autor konsekwentnie wybiera Codex do zadań marketingowych i redakcyjnych — ma lepsze wtyczki (@Google Drive, Notion), otwiera przeglądarkę przed startem czatu i ma sprawniejsze integracje.
Jak stosować: Jeśli twoja praca to treści, maile i research, przetestuj najpierw Codex. Claude Code zostaw do zadań programistycznych, do których jest mocniejszy.
Na co uważać: To subiektywna ocena jednego twórcy z konkretnym stosem (Notion, Drive). Różnice między narzędziami szybko się zacierają — zweryfikuj na własnych integracjach, zanim uznasz jedno za lepsze.
3.Kontekst o tobie jest przewagą nad wbudowanym AI aplikacji
Na czym polega: Codex zna Notion, Dysk i pamięć twoich zadań, więc pisze i działa w oparciu o twoją realną sytuację — inaczej niż AI wbudowane w Google Docs, które widzi tylko zawartość dokumentu.
Jak stosować: Podłącz swoje realne źródła (Notion, Drive, kalendarz, mail), a potem formułuj polecenia w stylu „użyj wszystkiego, co o mnie wiesz”. Im więcej trwałego kontekstu, tym trafniejsze wyniki.
Na co uważać: Szeroki dostęp do prywatnych danych to ryzyko — agent widzi maile, dokumenty i pliki. Świadomie ograniczaj uprawnienia i sprawdzaj, do czego łączysz narzędzie.
4.Cztery tryby użycia przeglądarki jako baza warsztatu
Na czym polega: Ręcznie (Cmd+T), przez polecenie dla AI, otwieranie wielu kart naraz oraz zaszycie w skillu — to cztery powtarzalne wzorce pracy.
Jak stosować: Dobieraj tryb do zadania: ręcznie do szybkiego wejścia na stronę, „otwórz wiele kart” do przeglądu wariantów, skill do powtarzalnych procesów jak obsługa maili.
Na co uważać: Tryb skillowy jest najpotężniejszy, ale wymaga wcześniejszego zbudowania i przetestowania skilla — nie zadziała „z pudełka” bez konfiguracji.
5.Skill „draft email” jako bezpieczny, powtarzalny proces
Na czym polega: Skill przegląda skrzynkę, tworzy szkice odpowiedzi na ważne maile i otwiera każdy w osobnej karcie — z wyraźnym zastrzeżeniem, że nic nie zostaje wysłane.
Jak stosować: Zbuduj własny skill dla powtarzalnej korespondencji (obsługa klienta, zgłoszenia). Zawsze zostaw krok ludzkiej akceptacji przed wysyłką.
Na co uważać: Zawsze wymuszaj tryb „szkic, nie wysyłaj”. Automatyczna wysyłka maili do klientów bez przeglądu to prosta droga do wpadki wizerunkowej.
6.„Pytaj agenta, co robić” zamiast „mów, co ma zrobić”
Na czym polega: Za tweetem Jacka Dorseya autor pyta AI, jakie jest kolejne najważniejsze zadanie — na podstawie kalendarza, maili i Notion — i „pociąga najlepszy wątek”.
Jak stosować: Na start dnia poproś o 2–3 priorytety wyliczone z twoich realnych danych, wybierz jeden i każ agentowi otworzyć wszystkie potrzebne materiały.
Na co uważać: Agent nie zna twoich prawdziwych priorytetów strategicznych — potrafi ważyć zadania po terminach, nie po znaczeniu. Traktuj propozycję jako sugestię, nie decyzję.
7.Automatyczny dobór grafik do B-rollu
Na czym polega: Codex analizuje scenariusz linijka po linijce, decyduje, czego szukać w Google Images, i otwiera trafne wyniki w kartach w kolejności pojawiania się w filmie.
Jak stosować: Twórcy wideo mogą zlecić dobór materiału ilustracyjnego do całego scenariusza naraz i potem tylko przeklikać karty, wybierając grafiki.
Na co uważać: Obrazy z Google Images często są objęte prawami autorskimi. Przed publikacją sprawdź licencje — automatyczne wyszukanie nie oznacza prawa do użycia.
8.Kolejkowanie postów z lokalnych plików i autopodpisami
Na czym polega: Codex sięga do folderów na komputerze, analizuje grafiki, generuje podpisy i przygotowuje każdy post jako osobną kartę gotową do wysłania na Twittera czy Instagram.
Jak stosować: Uporządkuj materiały w folderach (najlepiej osobny folder na post) i zleć przygotowanie kolejki wpisów do ręcznej publikacji.
Na co uważać: Autor sam przyznaje, że przy jednym wspólnym folderze wyniki bywają przypadkowe. Zawsze przejrzyj podpis i dobór grafiki przed wysłaniem — AI myli podobne pliki.
9.Równoległe sesje badawcze z jednego polecenia
Na czym polega: Jednym promptem można uruchomić trzy osobne wątki Codeksu, z których każdy prowadzi inny research i otwiera własne karty — np. haki filmów, research produktowy i dobór gości podcastu.
Jak stosować: Do niezależnych zadań badawczych zlecaj kilka równoległych wątków naraz, każdy z konkretnym celem i formatem wyniku (dokument + linki w kartach).
Na co uważać: Research produktowy i dobór osób wymagają weryfikacji faktów — agent podaje kandydatów i linki, ale nie gwarantuje aktualności ani trafności. Sprawdzaj źródła przed decyzją zakupową czy kontaktem.
10.Pełna przeglądarka w aplikacji jako warunek „superaplikacji”
Na czym polega: Autor twierdzi, że agent musi mieć pełną przeglądarkę wewnątrz swojej aplikacji — wyrzucanie użytkownika do zewnętrznego Chrome psuje przepływ pracy.
Jak stosować: Wybierając narzędzie agentowe, sprawdź, czy działa w obrębie jednej aplikacji i czy pokazuje efekty na miejscu, zamiast przełączać cię między programami.
Na co uważać: To teza autora, nie zweryfikowany standard branżowy. Ekosystem zmienia się z tygodnia na tydzień — dzisiejsza przewaga jednej aplikacji może szybko zniknąć, więc nie przywiązuj procesów zbyt sztywno do jednego narzędzia.